Adobeng Ulo

stubborn

Indi ito yung PDF File na program sa PC mo. At lalong indi rin ito ang paborito mong luto sa babuy at manok, maging ng kangkong.

Bato ito. Matigas na bato.

At sa kasong ito….Matigas ang Ulo. Parang yung sakin. Ganun.

Kung meron lang sigurong maximum na bilang kung ilang beses lang allowed na mauntog ang ulo at pag na-reach mo na yung maximum times eh kusa na itong ma-ko-comatose at magma-malfunction…matagal na rin siguro akong nakahimlay.

Ano ba ang basehan ng katigasan ng ulo? Bakit ba malimit na kapag indi ka sumusunod sa tama at payo ng mga matatanda eh akusado ka na agad nito?

Eh bakit pang naniniwala tayo sa mga payo na  “Kung ano ang bulong puso/isip mo, sundin mo. Sige na..kaw rin. We only live once.” (Lakas mambuyo, parang kala mo siya ganun din ang gawain.) Kung para lang pala itong trap na magbabaon sa’yo ng medyo may kalaliman kapag palyado ito at yung nagpayo sa’yo biglang magsasabi na, “Dapat pinag-isipan mo muna ito ng maraming beses bago mo ito ginawa.

Haller, alangan naman saktan mo siya diba? At isa pa, kung indi mo ito sinugod malamang indi mo malalaman kung ano kaya ang nangyari kung sakaling ikaw ang nanalo. Pero para saan pa ba kung pagkatapos nito eh branded ka na as “Adobeng ulo.” (masarap sana kung kinakain na lang ‘to eh.)

Ganyan naman talaga eh. Pag parang robot ka, isa kang mabuting anak. Lalo na’t sunod-sunuran ka sa lahat (as in sa lahat) ng gustu nila. Na ang lahat ng bagay na ginagawa mo, me parental consent. Kaya kapag nagkamali ka kahit isang beses lang at sa tingin mo naman eh, mababaw lang ito (tulad pagbabago ng brand ng deodorant dahil sa kating-kati ka na sa sinaunang deodorant nila na tawas…) eh matigas na ulo mo. Kesho ang deodorant nakakaitim ng kili-kili, magmamancha sa armpit ng damit at mas lalala ang kaso ng body odor mo etc.etc.echeetera! Panu pa kaya kung medyo mabigat pa dun ang atraso mo, tulad ng pag-aasawa pagka-graduate? Aksidenteng makabuntis/mabuntis bago maka-graduate? Malamang parang natumbang domino ang lahat ng pinundar mong kabaitan at lahat yun mapapalitan ng “walang utang na loob” at katigasan ng ulo. Para kang umattend ng isang buwang misa sa haba ng sermonada de lemonadang abot mo kina ama’t ina.

Paano pa kaya ang ang buhay ng aminadong adobeng ulo? Bukod sa palagiang nasesermunan sa mga bagay-bagay na may kinalaman sa pagpapasaway, sa paningin nila…ikaw ang nawawalang itim na tupa na pagala-gala kung saan-saan. Black sheep ng pamilya. Ang sakit sa ulo na indi kayang gamutin ng biogesic, medicol, ponstan at panadol. Tipong padating ka palang sa bahay, nagsasakitan na ang ulo ng mga ito kahit na kakain ka lang naman tapos aalis ka agad. (hehe)

Misunderstood kase. At judged na agad without even knowing where you’re coming from. Basta pag pasaway – – automatic, matigas ang ulo…black sheep – – sakit sa ulo at pabigat. Period kandado-susi. Kaya tuloy sa inis, lalong nagpapasaway na lang at ginagawa na ang bintang sa kanya para quits (daw).

Nung naging galang itim na tupa ang kapatid ko, halos lahat kaming mga kapatid niya inis na inis sa ginagawa niya. Uuwi ng bahay pagkatapos ng ilang araw na paglalagalag tapos ang gagawin niya, manonood ‘gang madaling araw-kakain sa kaldero-matutulog ng 3 days straight-pagkagising niya, mangungupit-magbibitbit ng mga gamit sa bahay para ibenta…tapos mawawala na naman ng ilang araw. Paulit-ulit lang yon. Ang routine niya sa loob ng 7 taon.

Pitong taong sinayang niya. Pero si mama, indi tumigil sa pag-asa na magbabago si kuya. Kahit pa galing siya sa trabaho at malimit na sumasakit ang binti, hinahabol niya ang kapatid ko para iuwi ng bahay. Kinakausap-sinesermunan-iniiyakan. Lagi niyang tinatanong dito kung bakit ayaw pa niyang tumigil at ayusin ang buhay nito. Minsan pinakikinggan siya ni kuya kase tahimik lang ito. Minsan agresibo, sumasagot at nagwo-walkout. At pagkatapos nilang mag-usap, titigil siya sa bahay ng ilang araw at pag indi napuna, bigla na namang mawawala.

Indi kami tumigil ng pagdadasal para sa kanya. Nanghihinayang kami sa dapat sana’y narating na niya bilang isang Arkitekto. Nasa ibang bansa na sana siya at maayos ang buhay. Napakahirap makita na miserable ang mahal mo sa buhay.

Alam namin, indi natutulog si Kuya Josh. Lahat ng bagay ay dumarating sa tamang oras at pagkakataon. Pagkatapos ng pitong taon, nakilala niya ang isang babaing nagbago ng buhay niya at tumanggap sa kanya ng buong-buo at kakalimutan ang kung anuman ang nangyari sa buhay niya. Iba talaga ang LAB. Lab can move mountains. Kaya eto, nakatapos siya – nagpakasal – indi nga nakapag-abroad at na-pursue ang pagiging arkitekto pero may maayos ang saksespul na bisnes at umaaasang dumating na ang munting anghel na kukumpleto sa buhay nila.

Alam ko lahat tayo naging adobeng ulo na sa iba’t-ibang rason at pagkakataon. Walang levelling, ke magaan at mabigat man ito, pasaway pa rin yon. May kanya-kanya tayong dahilan at gustung patunayan at kung anuman yon, sana unawain din at bigyan ng pagkakataon. Suporta kumbaga. Walang natutong indi sumubok. Halos lahat ng first indi saksespul. Trial and error palagi ito kaya nga merong 2nd chance eh. Pambawi at para maging mas matalino at madiskarte.

Indi lahat ng nagpapasaway ay masasama. Yung iba dito, atensyon lang ang habol. Yung iba, for challenge…taking risk. Indi nila ito gagawin para pag nagkamali eh masabihan ng tanga or eengot-engot. Kung minsan kahit alam mo na ang sagot, pipilitin mo pa rin alamin ito sa sarili mo. Para ikaw mismo makaramdam ng gain at pain. Iba pa rin yung ikaw yon. Ramdam mo. Andun ka…ikaw yon.

Acceptance at trust lang po ang kailangan namin. 🙂

buddypoke(Japboi &) Aling Baby

Advertisements

Teka lang…!

 

Naranasan mo na ba…

  • Na mapatulala sa isang bagay habang malalim na nag-iisip? Yung tipo bang indi sinasadyang mapapako ang tingin mo sa isang bagay na may ilang metro ang layo sa’yo at mararamdaman mo na lang na may pumipitik na sa harap mo para magbalik na sa earth ang isip mo?
  • Na sa sobrang excitement eh, indi mapakali, kinikilig ang buo mong katawan na halos mapautot ka na hanggang sa mapatakbo ka na sa cr?
  • Na sobrang conscious mo sa mga taong madadaanan mo, ingat na ingat ka na indi matapilok sa harap nila and as expected, there you are…pahiyang marami ka lang naman at nagpapasalamat sa pakikisama ng sahig/kalsada, paa mo at sapatos pati na ng pagkakataon sa nangyari.
  • Na kung kelan pinagdadasal mong wag mangyari ang isang bagay o sitwasyon, eh para ka pang pinag-tripan ng tadhana dahil talaga namang mangyayari ito kahit ilang santo pa ang dasalan mo.
  • Na umaga palang, nag-uulan na. Feel na feel mo ito kaya kuntodo ang outfit mo pagreredi sa mas malakas na buhos ng ulan, tapos pagdating ng alas dose ng tanghali…kay taas ng araw. Parang walang ulan na nangyari nung umaga at ikaw lang ang nag-iisang naka-jacket at scarf sa opis nyo.
  • Kung kelan may importante kang lakad ay saka ka pa pinag-overtime ng boss mo? Late ka na nga sa lakad, badtrip pa sila sa’yo.
  • Kung kelang berdey mo, saka ka pa na-no budget?
  • Na makita ang pinakamagandang shoes sa paningin mo. Matagal mong hinanap. May pambili ka naman eh…kaso lang wala ang size mo! (amp, nakakaasar sobra!) Kahit saang branch nila nagpunta ka na pero wala talaga!
  • Kung sinu’ng mahal mo, siyang ayaw sa’yo. Parang kanta lang…sad but true.
  • Kung kelan may interview ka, saka ka pa na-trapik, walang masakyan, worst—nasiraan yung sinasakyan mo. Kung kelang indi mo gustung ma-late.
  • Nasa tamang edad ka na para makanood ng isang R18 na palabas sa sinehan. Nang papunta ka na sa ticket booth, hinarang ka ni manong guard dahil menor de edad ka pa base sa sopdrink na hawak mo na may logo ng Jollibee? Too bad, wala kang dalang ID para ipagtanggol ang sarili mo. (hehe)
  • Pumunta sa Jollibee, umorder ng isang PEACH-MANGO PIE sabay bibigyan ka ng kahero ng 4 Chicken Joy meal (with toy), 2 Aloha Burger, 3 Burger Steak meal, 5 Regular Yum with cheese, 4 Sundae cone at 3 Peach Mango Pie. Haayys, swerte ang tawag dun diba? (go figure)
  • Mahigpit na pinagbawalan ang pagtelebabad sa gabi dahil may pasok ka pero sa pamimilit mo, eto ka..hirap na hirap sa pagkabit ng extension ng telepono sa kuwarto mo. Halos i-camouflage mo pa yung cord niya sa puting pintura ng pader n’yo at patago mong nililipat yung koneksyon ng telepono habang natutulog na sila. Pero isang maulang gabi, dumating ang dalawang PLDT man (Tatay at Kuya ko) at nahuli ang illegal na koneksyon mo. Ayun at pinutol ng kutsilyo ang mga minamahal mong telephone cord. Paano ba malungkot? Sa tulong ni Pao, bumili kami ulit ng cord (sadyang matigas ang ulo —wag tularan.) at nagkabit ulit. This time, sa bubong na pinadaan direcho sa mismong box ng PLDT haha.
  • Ayaw kang palabasin ng lahat ng miyembro ng pamilya mo kaya sa bubong ka na dumadaan papunta sa bahay ng kaibigan mo para duon mag-shortcut palabas? Shempre, dun ka rin babalik para indi ka mabuking.
  • Ang panggising sa’yo ni Inang Reyna ay mga nagliliparang basyo ng plastik na (1.5 ml) sopdrink, sandok, takip ng kaldero at mga bagay na pwedeng paliparin hanggang sa pinto ng kuwarto mo? Sa takot ng mga kaibigan mo na bumaba mula sa kwarto, nagka-catwalk sila papunta sa bahay ng isa pang kaibigan para doon bumaba saka babalik sa bahay n’yo na kala mo talaga maagang nagising tapos sasabihin sa nanay mong, “Aling Merle, indi pa ba nagigising si Ron?” Ang mga hinayupak talaga. Ako tuloy ang hirap na hirap bumaba dahil lalong nagalit sakin ang nanay ko. 😆
  • Makipagwentuhan hanggang abutin ng sikat ng araw? At dahil parang nasa mini-oven ang temperatura ng kuwarto ko, dapat bago tuluyang mag-smile ang haring araw, tulog ka na or else suffer ka sa matinding init.
  • Tumambay sa bahay ng kaibigan na may alagang 6 foot na sawa na pinangalanan niyang “Sassy”. Habang nagwewentuhan ay pagapang-gapang ito sa kama niya at padaan-daan sa paanan mo. Pag nalingat ka, malamang isusubo ka nun ng buhay.
  • Na mag-3 way kayu ng mga kaibigan. Apat sa inyo ang me 3 way, kaya halos labindalawa na kayung nag-uusap sa isang linya na parang nasa stock exchange pag sabay-sabay na nagsalita. Indi pa nagsawa sa pagwewentuhan sa labas at nakuha pang mag-usap sa telepono.
  • Muntikan nang mawasak ang pagkakaibigan n’yo nang minsang nag-inuman, seryosong usapan, talking about life…future na nauwi sa STABILITY ng barkada. So much for stability dahil pinag-awayan naman. Pag naaalala ko, indi ko maintindihan kung ang pinag-awayan talaga eh yung meaning ng stability o kung meron talagang stability ang barkada basta ang alam ko, yung dalawang involve eh indi lang naman ng nagpansinan ng ilang araw dahil dun.
  • Nung uso pa ang sulatan, kahit simpleng bagay na pwede namang pag-usapan pag nagkita eh isinusulat pa. Yan tuloy, indi nakaligtas ang aksidenteng (o mali talagang) pagkakasulat nito.

QUILTY (guilty) ka lang kasi eh. “

Hanggang ngayon indi pa rin namin makalimutan ni Zapped ang word na pinauso ni Pao hehe.

Yung iba dito based from personal experience. 😀 Natutuwa akong alalahanin silang lahat kasi sobrang na-enjoy ko ang kakulitan ng mga karanasan na ito. Lahat naman siguro ay may kanya-kanyang katigasan ng ulo at naging pasaway kahit konti, kasi ako aminadong marami (hehe), indi sa proud ako ditu… kahit papano mababaw palang ito kumpara sa iba. Pasalamat ako kina Inang Reyna at Amang Hari, buti na lang at naintindihan nila at medyo pinagpasensyahan 🙂 ang lahat ng ito at hanggang ngayon.

Kayo din ba nagkaroon ng moments na ganto?