Boom-saklap

Hawak mo na eh, nawala pa. Boom-saklap.

Malalaman mo lang talaga ang halaga ng isang bagay pag nawala na ito. Well. Ganun talaga ang buhay. Minsan bibigyan ka ng dahilan para mag-expect sabay bawi nito. Joke lang pala yun. Kala mo totoo na.

Pero naman kahit na na-brokenheart ka sa isang bagay na yun, that won’t be enough for you to learn your lesson. Bakit? Kasi uulit ka na naman, chak yan. Sabi nga nila, you can only endure hurt so much. At di ka magtatanda unless the lesson kicked you hard enough. At siguro naman sa point na yan, titigil ka na?

Tama na?

Weh? Sure ka?

Finally!! Congratulations!

Di naman kasi porket pinaghirapan mo ang isang bagay eh deserving ka na dun. That’s how unfair life is. Pero teka, bakit di mo tingnan sa ibang anggulo? Baka naman, pinaghihirapan mo ang isang bagay na hindi talaga para sa’yo. Diba? Kaya siguro mashadong mailap. Hawak mo na pero di pa rin mapasayo. Sana wag mo rin isipin na pinagdadamutan ka ng pagkakataon. May mga bagay kasi na mas maiging di mo na malaman ang dahilan at rason.

It’s just—-it’s….not meant to be. Yun lang yun. And  #TruthHurts.

Ang hirap kasi mag-move forward kapag blanko ang sagot sa napakaraming tanong d’yan sa isip mo. Parang, papa’no? Saan ka magsisimula?

Hindi biro ang makipagwarlahan sa isip ah. Tipong may tanong ka na ikaw rin ang iisip ng sagot. Tapos nasagot mo na, di ka pa rin kuntento kaya magtatanong ka sa iba. Tapos pag di kayo pareho ng sagot, in denial ka na. Paulit-ulit lang yan. Walang katapusan. Well. Hindi kung wala kang balak tapusin yan.

Yung totoo, Kaya mo ba talaga? Keribels lang ba na minsan, tanggapin na lang natin na kahit pagbali-baligtarin natin ang mundo (which is imposible talaga…), hindi talaga ito para sa’yo. At kailangan mong magpakatatag kahit mahirap at masakit. Anyway, mas masakit lang naman ito pag di mo kayang tanggapin. At kung mas concern ka sa sasabihin ng ibang tao. Yung mga likes at comments nila sa issue na ‘to.

Pero sa totoo lang, wala naman talagang pakialam ang mga tao sa pinagdadaanan ng bawat isa. Nasanay lang siguro tayo sa mentalidad na mashadong maraming interesado sa buhay natin kaya tuloy hirap tayong magpakatotoo sa nararamdaman natin.

Wehnonamanngayon kung malungkot ka? Eh di umiyak ka. Ilabas mo yang bigat sa dibdib mo. Isigaw mo! Tanggalin mo na yan d’yan sa puso mo kasi pag pinatagal mo yan, magtatayo na ng komunidad yan jan. Baka magkaron na sila ng Presidente at dumami parang gremlins.

Di mo naman kailangan ng validation galing sa ibang tao na kaya mong lampasan ang humps sa buhay mo. Alam mo yan sa sarili mo. Bigyan mo ng timeline ang sarili mo. Di naman pwedeng mabuhay ka na lang para sa sasabihin ng iba. Minsan naman naging masaya ka. Naging ok rin ang lahat.

Namimiss ka na ng realidad. Marami pa raw siyang ituturo sa’yo. Marami ka pang dapat matutunan. Saka ang dami pang pwedeng mangyari. Di ka ba naeexcite dun? Isara mo na ang malungkot na kabanata at i-claim mo na ang masaya at makahulugang kasunod na kabanata sa buhay mo.

At sa pagkakataong ito, yung mas excited na ikaw. Tama na ang ka-dramahan.

Gorabels. Everyone deserves to be happy.

Advertisements

Talon na!!

just jump

Ang buhay ay isang malaking balong walang salbabida. Kinakailangan mong matutunang lumangoy sa ayaw at sa gusto mo, dahil kung hindi, matatangay ka ng alon at malulunod ka sa kailaliman.

Aminin na natin, madali maki-swimming sa buhay ng ibang tao pero sa sarili mong balon, hirap na hirap ka.

Madaling makisawsaw at manguna sa desisyon ng iba dahil hindi naman ikaw ang haharap sa magiging kalabasan ng pangingialam mo.

Sa tuwinang magkakaron ka ng problema, parang nagwworkout ang utak mo sa pag-iisip kung kanino at saan ka kakapit para di ka tuluyang maanod nito. Dependent ka. Asa ka lang ng asa.

Bakit di mo harapin? Hey, harapin mo na. Ilang taon ka nang nagsswimming sa buhay mo. Hindi habambuhay anjan ang mga kinakapitan mo. Pano na lang pag wala na nga talaga? Pakalunod na lang? Patay na lang? Di ba pwedeng subok muna bago patay?

Ang hirap kasi, sinanay mo ang sarili mo. O baka, sinanay ka nila. Ano ba ang ikinakatakot mo? Ang worst lang naman na pwedeng mangyari eh malunod ka. Hahayaan mo bang mangyari yun?

Sa totoo lang, napakadaling sumuko. Aayaw sabay talikod. Ano’ng mahirap dun? Meron? Alam mo kung ano ang tama at ang karapatdapat na gawin pero mas pinipili mong ipikit ang mata mo. Kasi ayaw mo mahirapan. Kasi ok na sa’yo ang ganyan. Hanggang kailan mo balak gawin yan?

Sabi nga nila, kanya-kanya tayong buhay…sana maisip nating ang mga taong siyang kinakapitan natin ay kasama dun, may sariling buhay.

Kaya sige na, talon na!

Hayaan mong salubungin ang alon at ramdamin ang lalim. Walang mahirap sa taong may determinasyon. Wala ka naman ding choice kundi harapin ito. Ang importante, may karamay ka. Suporta ng pamilya habang sinusubok mo na harapin gaano naman kalakas at kalalim ito. Maniwala ka sa kakayahan mo.

Uy, hindi pa naman huli. Kaya mo yan!

Drama-Rama Presents: Push mo lang yan.

push

Life is Punung-puno ng drama.

Hindi naman ako active sa panonood ng teleserye pero bakit panay drama na lang ang naririnig/nakikita/ibinabalita sa’kin?

Ako na naka focus na lang sa panonood ng documentary, rom-com, action-sci fi, detective at true stories (Ayoko pa rin ng horror flicks, sorry.) …ay hindi pa rin tinatantanan ng mga dramang walang kwenta.

Mula nung nabuhay ako sa pagkamatay nung isang taon, isa lang ang sinabi ko sa sarili ko.

“Tama na.”

Simple at malinaw.

Eh bakit ko pa ba naman guguluhin ang isip ko kung kaming dalawa lang naman ang nag-uusap? Ako rin ang chak na maloloka kakaisip. Kaya ayun, nagkaintindihan na kami.

So, I left yesterday behind. No matter what it was. Lahat. Pinagsama-sama ko, binalot, tinali at sinunog. Arson. 😛

I don’t want to close the book. I’m just turning the page and moving forward.

But don’t get me wrong. Hindi ko ‘yun ginawa to make me forget my mistakes. Eksheli, memorize ko pa nga eh. Enumerate ko pa, gusto mo? I’m not proud of them. And I don’t have the power to go back and change everything. Even if I had, I wouldn’t change anything. (Umi-ENGLISH!! Hahaha!)

Somehow, may mga tao na nag-iisip na yun ang ginawa ko. Na I moved forward and ignored everything I’ve caused to some…or maybe to most of them (may aapela talaga alam ko.). At nature lang siguro ng tao na ipagtanggol ang mga sarili nila. Pagalingan ng argument. Paramihan ng sumbat. Pataasan ng Ere at Pride. Ako-Ikaw ang magaling. Ganyan.

Ipinagtatanggol ko ang sarili ko, para sa sarili ko. Hindi para ipamukha na ako ang tama. Dahil kailangan kong tanggapin na ang pagkakamaling iyon ang nagturo sa’kin ng leksyong matagal ko nang dinededma. –Ang maniwala sa sarili ko at huwag…I mean HUWAG DUMEPENDE SA IBANG TAO FOR EMOTIONAL SECURITY.

Walang taong aamin na mahina siya…..lalo na sa harap ng mga taong nag-aabang ng pagbagsak niya.

W.A.L.A.

Sa pagitan ng hirap at sakit, ngingiti ka lang at sasabihin mong, “Bring it on! May agimat yata to!” –pero ang totoo, kung hindi lang masakit ung maglaslas or hindi mababasag ang bungo mo at okay lang sa inyo na ganun ang gawin mo, why not para tapos na. Nasasaktan ka na pero iisipin pa rin ng ibang tao ang nakiki-eksena sa utak mo. Human nature.

Daming drama.

Sa dami ba naman ng problema sa mundo, pati na yung malimit magpost ng bad days nila sa news feed mo…SASALI KA PA?

Wala namang imposible eh. Kung gusto mong wag masira ang araw mo, tigilan mo na ang paniniwalang may nag-aabang palagi na masira ang araw mo. At panata ng mga tao na yun na bwisitin at maging miserable ka kasi yun ang magpapasaya sa kanila.

Kasi ang totoo, MERON TALAGANG GANYAN. Pero na sa’yo ang POWER of DEDMA. All you have to do is go to that person on your contacts. PRESS DELETE and BLOCK.

Tapos ang drama. Tahimik ang buhay.

Lagi ko sinasabi sa mga nakakausap ko na “ang mga bagay na hindi mo nakikita at naririnig…hindi makakasakit sa’yo.” At minsan, kailangan mong magbawas-bawas ng pabigat mabigat para hindi lumubog yung katiting na kahoy na inaapakan mo kaya nakalutang ka pa.

At alam mo rin bang, IKAW LANG ang makakabuo ulit sa sarili mo? Katulong ng mga paraang alam mo para mabuo ka ulit. (Kung anuman yun. Ikaw na yun lahat.) Kasi kung gusto mong may mabago sa’yo, kailangan mong gawin ang dapat. Wag mo nang intindihin yung sasabihin nila. Set your mind on something like…”I’m BINGI, ‘can’t hear y’all.” 😛

Take that huge step. Hindi mo lang alam na ikaw lang ang nananakit sa sarili mo sa tuwing hinahayaan mong makapasok sila sa isip mo. Wag mo na silang bigyan ng permiso. Ang daming tao sa mundo. Maliit na porsyento lang sila kumpara sa mga taong mas nakakaunawa at tanggap ang pagkatao mo sa kabila ng lahat. Dun mo ituon ang atensyon mo.

Push mo lang yan. 🙂

Nan-LILIGAW

aww

Isa na siguro sa pinakamababaw na pangarap natin ang mapa-kilig hanggang sa maihi ng taong pini-peg natin. Jackpot prize na nga na matatawag kung mapapasa’yo ang linyang, “Crush lang kita noon, tayo na ngayon.” Ayiee. Sarap talaga mangarap.

Sa crush-crushan talaga nagsisimula sa lahat (at minsan, jan na rin natatapos). Sila ang magandang rason ng matamis mong ngiti tuwing gigising sa umaga. Hindi pa nga nagsisimula, nag-uunahan na ang mga ilusyon mo kung papa’no mabubuo ni crush at matatapos ang araw mo. Inspired overload.

Sana lang araw-araw ganun.

kilig

Eh pano pa kaya kung biglang nagkatotoo ang hula at bigla kang napansin ni Crush???! (O, teka…pano pa lang ang sinasabi ko, nae-excite ka na agad jan.)

Alam naman nating lahat na madalas sa hinding…..HINDI talaga ito nangyayari. Kaya nga ba sumikat ang kanta ng Smokey Mountain noong 90’s…alam n’yo yun diba? Yung…”Nakakalito ang mundo…kung sino’ng mahal mo, siyang ayaw sa’yo…wag sanang masayang itong damdamin kong laan sa’yo..” –sadness overload. Kaya tuloy merong nag-mmove on kahit crush pa lang.

suitors

Nagrrely na lang tayo sa mga pumuporma. Yung mga nabihag ng ibayo mong kariktan (naks, balon!)…yung mga may gusto sa’yong di mo mashadong peg at yung mga nagpaalam at di nagpaalam na MANLILIGAW.

textonline

Actually, sa panahon ngayon, bibihira na lang ang nanliligaw ng totoo na may kasamang tunay na effort. Eh sa dami ba naman kasing means of communication, na-olats ang Landline phone na dati’y namamayagpag sa kasikatan. Pwede ka nang mabola maligawan thru social networks (FB, Twitter, IM’s, Wechat, BBM at kung ano-ano pa na pwedeng-pwede ka ma-reach anytime.) at hindi na kailangan pang kunin ang number mo, -Username lang okay na.

Swerte na nga kung meron talagang umaaligid eh. Pano kung wala naman? Parang mas mainam na nga yata na wala kesa naman etong mga umaaligid sa’yo, di mo malaman kung NANLILIGAW ba talaga o NAN-LILIGAW lang. Ano ba talaga, Kuya?

Eh pano kung yung Kuya na na-timingan mo ay yung kakilala ng friend of friend of friends (3rd degree talaga…) na nung una’y nakikipagkwentuhan lang hanggang sa mararamdaman mong biglang nagpapa-cute na? Yung tipong huhulaan mo pa kung eto na ba yung part na nanliligaw na siya o….baka nag-aassume ka lang. Good luck sa hide and seek n’yo.

Eh kung yung Kuya na sadyang bored lang sa buhay? Marami siyang idle time kaya may panahon siya para i-harness ang talent niya sa pambobola ng walang kamalay-malay na ikaw habang kilig na kilig ka jan. F na f mo naman talaga kasi very promising ang performance ni Kuya and can somewhat lead to a “long term” relationship.” (Psst, gising na Inday!)

Minsan, pag mashado kang ingat-ingat na makadale ng gagong palpak bf, you’d put up walls. Naniniwala ka kase sa mga nababasa mong quotes. ”…to see who cares enough to tear them down.” Di mo alam, may mga Kuya din na up na up for this challenge. Lalo na pag yung tipong di ka mabasa. Kasi, jan na yan mag-eeffort eh. They want to prove something for themselves. Ang siste, pag na-tear na ang walls…at yung dating di mabasa ay malinaw na…that’s when you know na isa ka lang sa extra challenge sa buhay niya.

Sad but true. Tapos ikaw na, fallen na…is left with a question mark, “Anyare??”

huh

Nadale ka ni Kuya’ng NAN-LILIGAW.

Di’ba? Ang hirap na ngayon makahanap ng seryosong siraulong tatagal sa isang relasyon. (LOL, pessimistic?!) Kumbaga sa sugal, swertihan na lang talaga. Minsan nga kala mo, naka-jackpot ka na, yun pala may expiration date pa rin.

Bilog ang mundo eh. Di mo alam kung kelan ang sked mong matalo. Pero pag nanalo ka naman minsan, MANLIBRE KA! Minsan lang yan darating. Galingan mo na. At para sa iba, antay-antay lang…maniwala na lang tayo sa sabi ni ate’ng NA-LIGAW-an…”Never give up. Great things take time.

I, thank you. ;P

Mismo..

ab

Kelan mo ba huling naramdaman yung kakaibang pakiramdam na hindi mo maipaliwanag? Yung walang mapagsidlang saya. Yung halos araw-araw na kumakandirit ang puso mo at hindi maitagong ngiti. Yung sayang umaapaw na kayang pumuno ng kalungkutan ng iba.

Naaalala mo pa ba?

Lahat ng tao, tingin sa ganitong pakiramdam -award. Daig pang nanalo sa Lotto. Swerteng napasigaw ng Bingo! Gawad parangal na may kasamang confetti at fireworks. Sayang walang katumbas na halaga.

Hinahanap mo ito sa panahong pakiramdam mo, wala nang magandang nangyayari sa buhay mo. Puros lungkot lang at lungkot at maraming-marami pang lungkot. Lalo na kapag akala mong matatapos na sabay lungkot pa rin ang nabunot mo pati sa pa-raffle. Minsan mapapatanong ka na lang kung darating pa ba ang araw na  magrreunite kayo ng saya. Kung buhay ka pa ba bago kayo magkita.

Napaka-overrated ng saya na ito. Feeling ko tuloy lahat na lang ng tao, malungkot at wala nang iba pang magandang nangyayari sa buhay nila kundi ganun na lang at ganun na naman bukas. Ang bigat-bigat ng mundo at yun pa ang napiling pasanin. Pwede namang hindi.

Pwede naman diba?

Hindi naman palaging ang ibig sabihin ng hindi masaya, malungkot na agad. Mapapa-assess ka na lang pag may biglang nagtanong sa’yo ng, “Masaya ka ba sa buhay mo ngayon?” or yung simpleng tanong na, “Masaya ka ba?” -well, kung totoong masaya ka, ang daling sagutin nun. Pero kung alanganin ka, bigla ka nalang mapapatigil at mapapatingin sa malayo na parang gumagawa ng MTV, sabay balik ng blankong tingin sa kausap at hindi na sasagot. Meron pa ngang iba, bigla na lang mapapaiyak na parang tumeteledrama lang.

Big deal ang issue ng saya na’to. Minsan nga nakakalito  na rin kung ano ba talaga ang basehan ng tunay na saya. Fulfillment ba ito? Kasi ang abnormal mo naman kung lagi ka na lang masaya. Oo, andun na ‘ko, sino ba naman kasing tao ang gustung lagi ring malungkot? Ang totoo nyan, dapat balanse lang sila eh. May araw na masaya ka na parang katapusan na ng mundo bukas at may araw na tinatalo mo pa ang mga soap opera actors sa lalim ng pinaghuhugutan mo ng lungkot na yan. Pero diba may araw rin na steady ka lang? Yung kalmado lang na parang hinahalo ng cement mixer yang nararamdaman mo buong araw o minsan inaabot pa ng buong linggo. Normal ka pa rin nun.

Maliban sa mas magaan sa pakiramdam pag masaya ka. May mga araw na nakakalimot ka na rin. Yung mga dapat gawin. Yung mga tao sa paligid mo nagiging blurry..busy ka kasi sa kasiyahan. Kala mo forever ka nang ganyan. Kaso lang, may sayang sumasaglit lang. Pinasarap lang ng konti pagkakasquat mo lalo na pag biglang kinumusta ka ng realidad. Pag biglang may sumulpot na aberyang inaabot ng siyam-siyam. Dun….dun ka na parang binuhusan ng malamig na tubig. Biglang iikot ng 360 degrees ang sitwasyon.

Paikot-ikot lang naman yan eh. Nakikiikot lang tayo kaya wag na magreklamo. Minsan yung mga nagrereklamong stuck na sila sa isang sitwasyon, sila lang din ang may kagustuhan nun. Pwede naman kasing umalis dun, nag iinarte pa. Kung ayaw mong maging malungkot, subukan mong bitiwan yung mga bagay na nagpapalungkot sa’yo. Yun at yun lang ang paraan para matapos na yan -period. Maraming dahilan, oo pero mas maraming paraan kung gugustuhin mo lang talaga. Kasi, pag ginawa mo yun at nalaman mong yun ang dapat mo nang ginawa noon pa, sasabihin mo sa sarili mong….”Bakit ba hindi ko ginawa agad?”

Sa totoo lang, walang nasasayang na oras. Na noong masaya ka, ang dami mong dapat na nagawa kesa sa magpakasaya. At nung sinayang mo rin ang oras mo sa kaiiyak at kakaaway sa pesteng sitwasyong napasok mo….nagamit mo ang mga oras na yun para may matutunan. Lahat nang yun, may naitulong sa’yo. Ke masaya ka o hindi, yung naranasan at napagdaanan mo, yun ang nagturo sa’yo ng mga bagay na hindi mo matututunan sa mga libro at kung ibabase mo lang sa mga kwento at sabi-sabi. Kinailangan mo yung pagdaanan kasi yun ang nakatakda.

Kaya kung nasa taas o ilalim ka man ngayon, gamitin mo yang sitwasyon na yan para matuto. Walang maling sitwasyon. God never make mistakes. You are supposed to be where you are kaya embrace the current season of your life.

Aja!

Tanong lang: Bakit ba?

what

Bakit kaya may mga taong pagkatapos mong pagbigyan, antayin, pagpasensyahan at intindihin….pag turn na nilang gawin yun, hirap na hirap? Anditong nagmamadaling makuha ang gusto, walang pasensya at hindi makaintindi?

Bakit kaya kapag alam mong hihintayin ka ng mga kasama mo, saka ka pa lalong nagbabagal kumilos at literally taking your time pero pag ikaw naman ang maghihintay, di ka magkandaumayaw sa pagmmessage kung nasan na ang mga ito at nakukuha mo pa talagang mag walk out dahil sa trenta minutong pag-antay kumpara sa halos dalawang oras kung magpaantay ka?

Bakit kaya ang lalakas ng loob ng mga taong pagkwentuhan at pagpyestahan ang buhay ng iba nang patago? Pero pag na-caught in the act na sa ginagawa, halos manguna sa pagmamalinis at pagpapakita ng magandang bagay maisalba lang ang sarili sa kahihiyang isa sila sa mga karaniwang taong tingin nila sa sarili nila, sila ang tama?

Bakit kaya may mga mahilig magbigay ng pabor at tulong na sadyang isang kabayanihan, isang tunay na kaibigan. Walang halong pagmamaramot. Pero kapag dumating ang araw na nagkamali ka. Hindi mo napagbigyan. Nakalimutan mong magbigay-pugay mag-alay ng bulaklak…bigla kang bibilangan ng mga tulong, pabor, utang at kung anu-ano pang mga bagay na ginawa niya para sa’yo?

Bakit kaya kahit ilang ulit ka nang umikot, baguhin ang pwesto ng tulog, bumaling, dumantay sa unan, i-full blast ang electric fan, isara ang lahat ng bintana, maglagay ng eye mask, magdasal o magbasa….di ka pa rin makatulog? –Ganun ba talaga pag bagong gising? 😛

Bakit kaya kung sino pa yung gustong gusto ng respeto at pinagpipilitan na karapat-dapat silang galangin at pahalagahan, sila pa itong hindi marunong gumawa ng gusto nila para sa ibang tao? Ano, dapat kayo lang? Kayo na. 😛

Bakit kaya pag sinasabi mong ayaw mong gawin ang isang bagay sa pansariling dahilan na hindi katulad ng sa ibang tao, iisipin na agad ng mga ito na maarte ka at pasushal. Hindi marunong makisama. Makasarili. Agad-agad? Husgado agad, wala pang imbestigasyon?

Bakit kaya kung sino ang inaakala mong mabait, matulungin, mabuting ehemplo, simple pero rock, magaan kasama, laging masaya, tawa ng tawa, banat ng banat, umeepal pag kinakailangan, sumusulpot kahit di mo kailangan, aaliwin ka, kasama mong makalimutan ang problema, bibong-biba, okay sa olrayt…….eh pakitang tao lang pala?

Bakit kapag sinasabi ng kausap mo sa umpisa pa lang ng usapan na opinion niya lang ang mga sasabihin niya…kalaunan ng usapan, ang opinyon na ito ay nagmimistulang gabay at mabisang paraan kung paano magiging mainam na solusyon ito sa problema mo? Bakeeet?? Bakit ganun???

Bakit kapag nakakakita ako ng mag-asawa-magjowa-mag-MU-magkaIBIGAN…umiinggit mode akong maghanap na rin ng kapartner. Lalo na pag puros saya at punumpuno ng pag-ibig ang mga pinagsasabi ng mga ito. Flowers and petals. Bed of roses. Parang gusto mong bukas na bukas rin manghahablot ka na ng someone para ipartner mo sa sarili mo. Tapos, isang araw malalaman mo na lang ang mga lokohan, pambababae/panlalalake, away dito-away doon, sigawan dito-bulyaw doon, sumbatero/ra, depression, pain, lies, betrayal, heartaches, miseries…regrets. Gusto mo na ring ipagpasalamat na single ka ngayon. In times like this, magtatanong ka pa ba kung bakit ka single? 🙂

Bakit kaya kapag kating-kati ang mga taong may malaman sa’yo, gagawin ang lahat (as in literally lahat-lahat-lahat) daig pa ang paparazzi, cctv, imbestigador, undercover agents -makuha lang ang mga impormasyong parang may kapalit na milyong halaga. Mapapaisip ka na lang kung bakit? Ano bang meron? Para saan ba yan? Project? Assignment? -Big deal??

Bakit kaya may mga taong kahilig mamuna ng kapintasan ng iba mailigtas lang ang sarili na siya mismo ay may mas malalang kapintasan? Bumabangka. Umeeps. Pumaprimetime bida. Nangangagaw ng dialogue at role. Sneaky, redhanded na nakukuha pang dumeny. For some reason, nakakabilib lang. Taas kamay ako sa inyo. Sa guts…..oozing confidence. But at the end of the day, may isang tanong lang ako…masaya ba? Masaya ka na ba? Bakit? (enumerate your answers.. :P)

Bakit sa bawat tagumpay ng ibang tao lalo na ng mga nasa hanay ng kinaiinisan natin, hindi natin makuhang maging masaya para sa kanila? Sa halip, mas marami pang naiisip na hindi kagandahang bagay na mas lalong nagpapatunay kung gaano ka kabitter sa nakikita mo? Bakit? May sakit ka ba?

Bakit imbes na mag-abang ka ng mga madadapa sa harap mo, hindi mo subukang tumayo. Maglakad-lakad. Smell the flowers. Love the weather. Hold the people you care about and cares for you close to your heart. Be the miracle. Smile. There’s a lot in store in this lifetime than waste your whole life trying to bring people down to the same black hole that you’re in. Labas na jan, friend. Grow up. Breakaway from the anger. Kase, sa totoo lang…nakakapagod yan. It would do you harm than good. Look around you. Konti na lang ang natitira. Cherish them.

God bless you.

Ayoko na

Yung pakiramdam na ginawa mo na ang lahat and more, pero wala pa ring pagbabago sa sitwasyon at para bang nasa ‘yo lang ang pressure. Ang hirap. Nakakapagod na. Ang sarap na’ng sumuko at sabihing. “Ayoko naa!!” –with matching sabunot sa buhok.

Sa totoo lang, kasabay ng pagsigaw nito ang pag-asang mas gagaan ang lahat pag sumuko ka na at lumayo ng malayong-malayo. Naiisip mo na pag ginawa mo na ito, pag gumising ka kinabukasan, naiimagine mo na ang magandang ngiti sa mga labi at magaan na pakiramdam na para bang nabunutan ng mistulang ga-troso ang laki sa dibdib (ang laki lang talaga eh…kundi pa chak na gumaan ito, ewan ko na lang).

Sino ba ang may gustong gumising araw-araw na may pakiramdam na nakatulog ka na lang dahil sa pagod na ang katawang lupa mo sa hirap na nangyayari ngayon sa’yo? Na minsan, mas gusto mo na lang maging manhid dahil sa katotohanang, bukas, wala pa ring mababago. At kahit nasa pinakasulok ng isip mo, na ang huling bagay na pwede mong gawin ay ang sumuko, kaso umabot ka na sa puntong nasaid na at naibigay mo na ang lahat ng makakaya kasama ng buong buhay mo (malupet na metaphor sa pakiramdam na’to), dahil parang ikaw na lang ang lumalaban. Di naman siguro ganito kahirap kung alam mong may kasama ka pa rin sa laban, kaso mo, lumingon ka, (huwaatt??!) ikaw na lang pala.

Eh ano pa ba ang silbi ng ginagawa mo kung mag-isa ka na lang lumalaban?

Wala na? Suko na lang talaga?

Eh sa buhay natin, ilang beses na ba tayong umayaw at umatras na sa laban? Yung tipong kapag wala ka nang nakikitang pag-asa sa gitna ng lahat ng sakripisyo mo. Palaging hahanap ng easy way out. Takas na lang, tutal may iba pa namang problema d’yan na hindi mashadong challenging harapin. Sa pag-iisip na, hindi na ito worth it para bigyan ng panahon. Hindi na rin panghihinayangan…

Pero paano mo nga ba naman malalaman na worth it ito kung sa kalagitnaan pa lang ng laban, sumuko ka na? Paano mo masasabi ang posibilidad na may magandang naging resulta ang lahat ng sakripisyo kung sumurender ka na nung may dumating na problemang di mo nalampasan?

Well, hindi mo na malalaman. Yun lang yun.

Sa totoo lang, ang dali lang naman sumuko eh, lalo na kung wala kang ibang iintindihin kundi –sarili mo. (the shellfish ways…) Kay dali lang…just walk away. Go and don’t ever look back. It’s that simple. Lalo na’t kumbinsido ka na sa listahan ng rason kung bakit mas praktikal ang umatras na lang.

Tutal, hindi naman lahat ng sumuko, talunan. Pagod lang.

Marami at iba-iba ang dahilan. Pwedeng tao o sitwasyon, minsan pati panahon. Sabi nila, depende sa pinaglalaban. Depende sa taong pinaglalaban. Kung importante o hindi mashado. Mahal o medyo mahal mo lang. Minsan pati sa tagal ng pinagsamahan. Kalaunan, kung gusto mo pa ba o ayaw mo na.

Mahirap pilitin ang ayaw, maraming paraan at dahilan. Sabi pa nga nila, hindi naman mahalaga yung nag-iisang dahilan na LOVE -kasi marami pang pwedeng idahilan.

Sa tingin ko, sa gitna ng sitwasyong alanganin lalo na’t may problemang parang wala nang katapusan, palaging basehan mo, Love pa rin… “Mahal ko kaya ilalaban ko pa.” –diba? Pero aminin natin, yung iba financial security, mga anak, reputation, Pride/Ego, at family. Andun na ko…pero in the end, susuko ka pa rin kasi yung ultimate bond na nagkokonek sa’yo at sa kanya, love pa rin. Love lang palagi. Eto yung laman ng tanong ng mga taong curious kung bakit nagpapakahirap ka at matiyagang nakapila sa mga magpapabaril sa Luneta…”Mahal mo ba talaga siya?” (Sagot na…)

May pagkakataon nga na ito na lang ang ga-sinulid na nakakapit sa’yo at sa sitwasyon at pag-asa na darating din ang araw na maaayos din ang lahat. Na kahit sinasabi na sa’yong tama na at tumigil ka na, di mo pa rin magawa.

At the end of the day, YOU still have to make a decision. Ikaw talaga ang gagawa nito teh..

Hindi mo naman kasi pwedeng iasa sa advise nila ang mga ganitong sitwasyon because they don’t have to bear the consequences, ikaw pa rin yun te. Minsan, pag feeling mo parang halo-halo fiesta royale na ang mga bagay sa isip mo, makakatulong na lumabas ka…breathe, let go and Pray…

Dala lang ng emotions kung bakit nakakaisip tayo ng mga solusyong pagsisisihan natin pag kumalma na. Baka pwede namang bago magdecide, uminom muna ng malamig na tubig-kumain-manood ng sine-magfb-makipagkwentuhan sa kapitbahay-magDiamond Dash, magteleserye marathon-basta madivert lang saglit ang isip kase malay natin, bukas, pag ok ka na, sasabihin mong nabigla ka lang. (Hala, ano ‘to joke?!) Di naman pwede yun. Dahil pwera biro, hindi nakakatawang paglaruan ang feelings ng isang tao dahil lang sa hindi ka sigurado sa nararamdaman mo.

When you can no longer think of a reason to continue, you must think of a reason to start over…cause when it’s time to let go, you’ll just know.