Ano na ba ang latest?

new

Anim na taon.

Ang tagal na pala noh? Mula ng huli tayong nagkasama-sama. Sa totoo lang, habang nag-iisip ako kung ano ang isusulat ko, napasilip ako sa weeeyybak dekada kopong-kopong at di ko namalayang, iniisa-isa ko na ang mga pahina.

Nakakatawa. Nakakatuwa. Nakakaloka. Ambabaw lang ng mga kaligayahan natin. Nagsisimula pa lang maging haytek ang mga bagay-bagay. At sa totoo lang ulit, di matutumbasan ng ka-bigtime-an ang mga araw at panahon na kuntento na tayo sa pagtambay sa labas ng bahay, magkwentuhan, mag-inuman at magbonding. Pag sinabing ‘bonding’, hindi ito yung may obligatory photo-op para i-update sa mga social net account. Ito yung bonding na solid, walang may hawak ng cellphone at punumpuno ng kalokohang usapan. Ito yung nawawala na sa panahon ngayon.

Ang saya balikan. Kung di nga lang bigla akong tinawag ng amo ko, baka natapos ko lahat basahin. Biruin mo nung panahon na yun…

Noon: Merong brokenhearted na dumadayo sa inuman every weekend, dala ang kakulitan, baong mp3’s, tictac-toe at libreng alak at yosi habang kinukulit ang mga tao at pakalat-kalat na parang residente talaga ng bahay.

Ngayon: Matapos ang ilang trial and error, nakatagpo na ng swak na swak sa banga. Sadyang totoo nga na lahat ng hirap, sakit at lungkot ay hindi rin permanente. Makakatagpo ka rin ng laan para sa’yo sa tamang panahon.

Mensahe: Nakakamiss ka na huy. Di ko pa rin nakakalimutan yung ginawa natin sa mamahaling telepono na hinulaan natin ng maraming password kaya kahit yung may-ari di niya mabuksan. Hahaha! Nakakamiss yung kakulitan mo. Sana pag nagkaron ng pagkakataon, makapagkwentuhan ulit tayo. Pramis, ibabalik ko na yung wand mo kahit di mo na kailangan kasi, natagpuan mo na ung magic. It’s inside your fingertips hahaha! 😛

Noon: Sa Pinas pa lang, panay na ang yaya ng “Let’s Volt In!” hanggang makarating ng ibang bansa nakahanap pa ng Red-1, Blue-3, Yellow-4 at Pink-5. Umiinom kahit lasing na. Nakakatulog sa CR. Humihiga sa sahig at nagpapa-chalk. Nakakalimutan huminga ng normal. At nangyayakap pag hay na hay na sa alcohol habang nagpapasalamat na parang nanalo ng award sa Famas. At kadalasan, pinakamaayos at matinong kausap. Nagluluto para sa mga tamad magluto at magluluto pag may gusto kang ipaluto…habang shuma-shot.

Ngayon: Yung prusisyon na naudlot, sa simbahan din nagtapos. At meron nang bunga na kamukhang-kamukha ng puno. Sa tingin ko at ramdam na rin…Masaya. Fulfilled. Complete. Minsan pag malungkot tayo, akala natin bottomless kasi exagge tayo mag-isip pag malungkot. At gagawin ang lahat makalimutan mo lang yun sa kahit anong posibleng paraan. Pero ang totoo, kailangan mo lang maghintay at magpasensya. Kasi pag dumating naman ung araw na ok ka na, hindi mo na halos maalala na naging ganun ka pala kalungkot dati. Let’s just be thankful for everything and hope for the best.

Mensahe: Minsan mas masarap magkape sa labas. Try natin. Tapos kwentuhan. Gaya ng dati, yung inabot ng closing time hehe…pero di na yun pwede. Yung hanggang madaling araw pero malay natin diba? 🙂

Noon: Merong magulo at makulit. Mas madalas na makulit na maingay pag naka-volt in. Number one sa may pinakamalakas na tawang pagdating ng madaling araw paos na. Sumasayaw ng “Owa” (Owang galing, galing mong sumayaw…galing mong gumalaw…) at Ang Ganda daw niya. Pero pag normal na araw, tagabantay ng unan at kumot habang nagssenti sa kanta ni Kuya Martin at Divo. Inlab. Hinamak ang lahat.

Ngayon: Kahit hindi naging sakses ang ilan. Naghintay pa rin at nakatagpo ng isa. Akala ko at lahat, siya na. Pero hindi. Kadalasan, kung sino pa ang fanatic ng pag-ibig, sa kanya ito mailap na mailap. At kahit ilang beses nang bigo, umaasa pa rin. Idol mo ba si Wency? 😛 Naniniwala ako na merong nakalaan para sa bawat isa sa atin. At hindi daw ito hinahanap…kusa lang dumarating. Baka isang araw, makasabay mo sa traffic. Ingat lang sa fine.

Mensahe: Kapag nahimasmasan ka na sa lablyf, kita naman tayo. Seryosong usapan. Bawal tumawa. Pag tumawa, magpapainom. At pag mas malakas na tawa, may kasamang pulutan. Ok lang ba? 😛

Noon: Ang Kanin ay pinapartneran ng ulam. Naghahanap ng kapareha. May nakita. May mga nakita pero…siguro hindi pa talaga. Wala pa talaga. Naglilibang sa pagttrabaho, panonood, pangongolekta. Mag-update ng Ipod. Foodtrip. Alaktrip. Chikahan at Barkadahan. Ok na lang sa ganun.

Ngayon: Ang Kanin pa rin ang priority na mapartneran. Marami nang nawala at nadagdagan pa. 😦 Pero wala pa rin nagbago. Ganun ka pa rin. Ganun na ganun, timbang lang ang kaibahan pero ikaw pa rin. Ang pinaghalong warm-nokebs welcome na nakaka-at home. Minsan, akala ng iba malungkot pag mag-isa pero hindi. Lalo na pag napapaligiran ka ng kaibigan at mga taong nagpapahalaga sa’yo. Totoo, maiisip mo rin na kelan kaya darating ang nakalaan para sa’yo. Pero ang kaligayahan, di naman nahahanap sa iba. Masaya ka kasi kuntento ka na. Kung may darating man, salamat. Kung wala….sana meron pa rin naman hehe. 😛

Mensahe: Andito lang ang music collection ko pag kailangan mo. Wag kang mag-alala, wala nang UNO Grill na kapalit tulad ng dati hahaha. Kwentuhan lang at inom, pwede na. Yun lang ha kasi di na ko nagrrice. 😛

Noon: Sunud-sunod ang lablyf. Pag natapos ang isa, may kasunod na agad. At pag nabbrokenheart, iinom lang ng malupet at magwawala ng very-very light…bukas ok na ulit at may bago nang kinakarir. Kung sa iba, motto lang ang “Try and try until you succeed.” At yung, “Collect and collect then select the best.” – Sa kanya, seryoso yun. Ang love, ay este, True and Lasting love ang goal niyang ma-claim sa buhay. Nagamit na ang iba’t-ibang strategy at na-enhance pa nga ang mga lumang technique. Bukod jan, kung malungkot ka at gusto mong sumaya, pag siya ang kasama, walang palya. Pag nag-volt in na yung si maingay at makulit tapos eto…cguradong mag-eecho ang tawanan sa buong bahay. Alam ng lahat yan.

Ngayon: Kasabay na yata ng pagkaka-edad ang ka-seryosohan sa buhay. Minsan ang pagbabago, kala mo yun lang pero ang totoo, para kang umikot ng 360 degrees and more. Mapapa-anyare ka na lang. One of the many things you do for love. May mga kailangan kang gawin. At hindi lahat, makaka-gets. Di mo naman kailangan i-please ang lahat ng tao eh lalo na’t alam mo kung ano ang makakapagpasaya sa’yo. Try mo para malaman mo ang pakiramdam.

Mensahe: Pag nagkaron ng pagkakataon, let’s catch up. Magtawanan tayo ulit. Magpakasenti tayo kasi majonders na tayo at jojonders pa sa mga darating na taon. Ang dami na nating naipon na kwento. Magbawas-bawas naman tayo pag may time. 😛

Noon: Hanggang ngayon, yang lablyf ang panay goal ng mga tao. Kung ilang beses na may dumating kasama ng pag-asa na panay din tanong kung “sana siya na nga…” Nakailang attempt ka talaga eh, napagkwentuhan natin yan madalas. Dahil ok naman ang work kahit nakakapagod, sana meron naman kapartner na pampawala ng pagod at iyon ang wini-wish mo sa wand namin ni tictac-toe. At sa ilang taon na dumaan, marami ring pagsubok. Alam ko rin yun. Pamilya, Trabaho, Lablyf…Kaibigan. Kakilala. Pero ang atapang-atao, di natatakot. Kapit lang at positibo ang pag-iisip. Ikaw lang kilala kong ganyan.

Ngayon: Tulad ng seryoso sa buhay at tictac-toe, nakahanap ka na rin ng para sa’yo. Thank God. At ang tagal n’yo na. Happy Puso. Happy for you. Di man naging successful sa career, God is Good…alam mo yan. Still alive and kicking. At suma-shot ka na ngayon ha. Minsan ipa-experience mo naman sa’kin yang bagong talent mo. 😛

Mensahe: Pag natuloy ang catch-up with serious black, sumama ka na. Alam ko, isang tawag ko lang sa’yo pag free ka, gogorabels ka talaga. Tenks. Tenks. Tenks. Kitakits tau minsan. “I mishu.” Sabi ng ngongo na nakakita ng piso sa daan. LOL! 😛

Noon: Akala natin pag nakahanap ka na. Nagkahanapan na kayo, may forever na. Totoo na ang forever. Pano’ng di ka mapapaniwala…eh tumagal talaga kayo. Ang tagal-tagal na, nakailang palit na ng teleserye tapos kayo pa rin. Naka-graduate na ng elementary at hayskul yung mga bulinggits na kapitbahay nyo tapos kayo pa rin. Nakailang jowa na yung ilang kabarkada nyo tapos kayo pa rin. Tapos sabay ayan biglang wala na kayo. 😦 wala palang forever. Katulad ng mga bagay na nag-eexpire. Mga istoryang umaabot sa the end. Mga karerang andun na sa finish line. Ganun talaga. Minsan ganun lang talaga. May mga nangyayari na di mo inaasahan. Mga nangyayari na di mo inisip na pwede palang mangyari.

Ngayon: Nangyari na ang nangyari. Tapos na. At parehong nakapagsimula na ng panibago.

Mensahe: Kung naniniwala kaung may forever, eh di wag kayo maghiwalay. Kapit lang. 😛

Advertisements

Vs.

argue

Hindi ito acronym for Victoria’s Secret. Ito yung nilalagay sa pagitan ng dalawang tao o grupo na pinaglalabanan ang 1st Place at Grand Prize, House & Lot at Brand New Car.

Diba ang sarap sa pakiramdam kung may premyong ganyan sa pinaglalabanan? Bayad ang pagod at hirap at effort. At hindi yung nakakahiya naman kesa masayang lang mga ito sa wala.

Eh pano pag prinsipyo ang pinapagitnaan ng VS. na yan? May katapusan nga ba ang usapan na ito lalo pa’t parehong hindi magpapatalo para maipakita ang kahalagahan ng “Prinsipyo” na siyang ipinaglalaban? Hindi ba’t ang premyo n’yan ay Sakit sa Bangs? At sama ng loob na nauuwi sa mas lalong hindi pagkakaunawaan?

Masarap manalo. Oo, sino ba’ng ayaw manalo? Ke Lotto, Raffle, Bingo, Color Game kahit sa pustahan pa nga. Mas lalo na cguro sa mga diskusyunan. Wow, kay sarap manalo d’yan. Heaven ‘yan. Lalo na sa mga mga ma-Pride d’yan. Yan ang ika nga’y Cherry on top. I won! I’m Great! I’m the Best!

Eh di WOW.

couple-arguing-2

Ang sarap manalo talaga, lalo na kung ang goal mo sa usapan ay ‘Manalo’ lang without even listening or even hear what your “kalaban” has to say. Bira lang ng bira. Bato lang ng bato ng point. 10 points! 20 points! 30-50 points! Eh ang goal nga manalo lang. Kaya ang siste, ang diskusyunan, nauwi na lang sa contest. Family Feud. Deal or No Deal. Laban o Bawi?

Ang tanong dito: NAGKAINTINDIHAN BA KAYO? Na-gets mo ba yung sinasabi nung kausap mo? Pinakinggan mo ba talaga? O sadyang focused ka lang sa susunod na batch ng point mo? Eh teka…gusto mo ba talaga na ma-absorb niya yung mga sinasabi mo o dedma na lang? Kasa ulit.

Ang hirap kasi sa dalawang magkausap na hindi magkasundo, imbes na makinig, nagreready ng isasagot. Kaya tuloy kung saan-saan na napupunta ang usapan. Nawawala na dun sa subject. Minsan, umaabot na sa mga hindi kasali tulad nga ng mga tapos na dapat sana, tapos na. Labo-labo na lang. Mauwi na lang sa giyera. O siya sige kahit wala nang premyo basta magkaunahan na lang.

Siguro hindi naman ito yung kung sino ang dapat na magpatalo o sino yung mas may “K” manalo. O dahil kasi palagi ka na lang nananalo sa usapan, dapat ako naman, mga ganyan. Kasi una sa lahat, hindi naman ito Contest. Hindi naman ito labanan kung sino ang magaling sa debate. Hindi naman dapat mauwi sa mas malabong usapan. May isyu diba? At dapat ang goal n’yong dalawa, ma-bull’s eye yung isyu and not the other way around…kayo ang na-bull’s eye ng isyu n’yo. Ano ngayon kayo?

Kaya nga sinasabi nilang, Two heads are better than one eh. Pagtutulungan n’yo ang mga hindi pagkakaunaawan. Hindi yung nilamon na kayo ng sarili n’yong isyu. Kasi sa kadulu-duluhan, ano ba ang naayos? Di’ba’t naging magulo lang? Masaya ba?

Normal lang paminsan-minsan, makakaencounter ng ganyan. Hindi yan dapat tingnan as problema. Pagkakataon yan para mas lalong yumabong ang pagsasama. Ang misyon n’yo, gawan ng solusyon at pagtuwangan na malampasan yan kasi d’yan mo makikitang nagmamature ang samahan eh. May kanya-kanya man tayong opinyon sa mga bagay-bagay, hindi rin ito hadlang para mas maiayos. Dapat may respeto at malawak na pang-unawa sa bawat isa. Mahalaga yun. At napakasarap sa pakiramdam yung i-welcome ang parehong opinyon. Kase hello, sinu-sino lang ba ang magkakaintindihan sa mga bagay na yan bukod sa inyo? Kayo pa rin.

Mas marami pang ganyan ang darating.

At kung nagkakaunawaan, balewala lang yan lahat sa inyo.

Gorabels lang.

Finger-couple-love-in-high-quality-free-nice-hd-wallpaper

Tanong lang: Bakit ba?

what

Bakit kaya may mga taong pagkatapos mong pagbigyan, antayin, pagpasensyahan at intindihin….pag turn na nilang gawin yun, hirap na hirap? Anditong nagmamadaling makuha ang gusto, walang pasensya at hindi makaintindi?

Bakit kaya kapag alam mong hihintayin ka ng mga kasama mo, saka ka pa lalong nagbabagal kumilos at literally taking your time pero pag ikaw naman ang maghihintay, di ka magkandaumayaw sa pagmmessage kung nasan na ang mga ito at nakukuha mo pa talagang mag walk out dahil sa trenta minutong pag-antay kumpara sa halos dalawang oras kung magpaantay ka?

Bakit kaya ang lalakas ng loob ng mga taong pagkwentuhan at pagpyestahan ang buhay ng iba nang patago? Pero pag na-caught in the act na sa ginagawa, halos manguna sa pagmamalinis at pagpapakita ng magandang bagay maisalba lang ang sarili sa kahihiyang isa sila sa mga karaniwang taong tingin nila sa sarili nila, sila ang tama?

Bakit kaya may mga mahilig magbigay ng pabor at tulong na sadyang isang kabayanihan, isang tunay na kaibigan. Walang halong pagmamaramot. Pero kapag dumating ang araw na nagkamali ka. Hindi mo napagbigyan. Nakalimutan mong magbigay-pugay mag-alay ng bulaklak…bigla kang bibilangan ng mga tulong, pabor, utang at kung anu-ano pang mga bagay na ginawa niya para sa’yo?

Bakit kaya kahit ilang ulit ka nang umikot, baguhin ang pwesto ng tulog, bumaling, dumantay sa unan, i-full blast ang electric fan, isara ang lahat ng bintana, maglagay ng eye mask, magdasal o magbasa….di ka pa rin makatulog? –Ganun ba talaga pag bagong gising? 😛

Bakit kaya kung sino pa yung gustong gusto ng respeto at pinagpipilitan na karapat-dapat silang galangin at pahalagahan, sila pa itong hindi marunong gumawa ng gusto nila para sa ibang tao? Ano, dapat kayo lang? Kayo na. 😛

Bakit kaya pag sinasabi mong ayaw mong gawin ang isang bagay sa pansariling dahilan na hindi katulad ng sa ibang tao, iisipin na agad ng mga ito na maarte ka at pasushal. Hindi marunong makisama. Makasarili. Agad-agad? Husgado agad, wala pang imbestigasyon?

Bakit kaya kung sino ang inaakala mong mabait, matulungin, mabuting ehemplo, simple pero rock, magaan kasama, laging masaya, tawa ng tawa, banat ng banat, umeepal pag kinakailangan, sumusulpot kahit di mo kailangan, aaliwin ka, kasama mong makalimutan ang problema, bibong-biba, okay sa olrayt…….eh pakitang tao lang pala?

Bakit kapag sinasabi ng kausap mo sa umpisa pa lang ng usapan na opinion niya lang ang mga sasabihin niya…kalaunan ng usapan, ang opinyon na ito ay nagmimistulang gabay at mabisang paraan kung paano magiging mainam na solusyon ito sa problema mo? Bakeeet?? Bakit ganun???

Bakit kapag nakakakita ako ng mag-asawa-magjowa-mag-MU-magkaIBIGAN…umiinggit mode akong maghanap na rin ng kapartner. Lalo na pag puros saya at punumpuno ng pag-ibig ang mga pinagsasabi ng mga ito. Flowers and petals. Bed of roses. Parang gusto mong bukas na bukas rin manghahablot ka na ng someone para ipartner mo sa sarili mo. Tapos, isang araw malalaman mo na lang ang mga lokohan, pambababae/panlalalake, away dito-away doon, sigawan dito-bulyaw doon, sumbatero/ra, depression, pain, lies, betrayal, heartaches, miseries…regrets. Gusto mo na ring ipagpasalamat na single ka ngayon. In times like this, magtatanong ka pa ba kung bakit ka single? 🙂

Bakit kaya kapag kating-kati ang mga taong may malaman sa’yo, gagawin ang lahat (as in literally lahat-lahat-lahat) daig pa ang paparazzi, cctv, imbestigador, undercover agents -makuha lang ang mga impormasyong parang may kapalit na milyong halaga. Mapapaisip ka na lang kung bakit? Ano bang meron? Para saan ba yan? Project? Assignment? -Big deal??

Bakit kaya may mga taong kahilig mamuna ng kapintasan ng iba mailigtas lang ang sarili na siya mismo ay may mas malalang kapintasan? Bumabangka. Umeeps. Pumaprimetime bida. Nangangagaw ng dialogue at role. Sneaky, redhanded na nakukuha pang dumeny. For some reason, nakakabilib lang. Taas kamay ako sa inyo. Sa guts…..oozing confidence. But at the end of the day, may isang tanong lang ako…masaya ba? Masaya ka na ba? Bakit? (enumerate your answers.. :P)

Bakit sa bawat tagumpay ng ibang tao lalo na ng mga nasa hanay ng kinaiinisan natin, hindi natin makuhang maging masaya para sa kanila? Sa halip, mas marami pang naiisip na hindi kagandahang bagay na mas lalong nagpapatunay kung gaano ka kabitter sa nakikita mo? Bakit? May sakit ka ba?

Bakit imbes na mag-abang ka ng mga madadapa sa harap mo, hindi mo subukang tumayo. Maglakad-lakad. Smell the flowers. Love the weather. Hold the people you care about and cares for you close to your heart. Be the miracle. Smile. There’s a lot in store in this lifetime than waste your whole life trying to bring people down to the same black hole that you’re in. Labas na jan, friend. Grow up. Breakaway from the anger. Kase, sa totoo lang…nakakapagod yan. It would do you harm than good. Look around you. Konti na lang ang natitira. Cherish them.

God bless you.

Kaibigan

Sa iksi ng panahon na nakilala kita, pakiramdam ko ba ang tagal na nating magkakilala. Noon ka pa yata na-introduce sa’kin, nung past life pa natin. At least sa pakiramdam, parang ganun na katagal.

Iba kasi yung koneksyon. Nangyayari naman yata ito kahit kanino. Yung may makilala ka na indi man sa una at pangalawang pagkikita, sa pangatlo, tiyak na ito na nga ang karugtong ng bituka mo sa mga darating na araw at kung papalarin, hanggang sa pagtanda na.

Sa buhay, mahirap makahanap ng totoong katoto. Pag sinabi kong totoo, ito yung literal na totoo ke nakaharap, nakatagilid, nakaupo o nakatalikod ka…alam mong tunay ang sinasabi. At pag may sasabihin, ke masakit ito, wala siyang pakialam dahil ang katwiran niya, siya lang naman ang pwedeng magpamukha sa’yo ng totoo na walang halong masamang intensyon, pawang katotohanan lamang. Kahit minsan tagos sa buto ang mga sinasabi, para bang may bumatok sa’yo ng malakas para matauhan.

Ikaw yun. Salamat sa pagsasabi ng totoo.

Kasama na rin dito ang totoong pagpuri. Pag sinabi kong totoong pagpuri, ito yung compliment na kaswal at walang halong pilitan at inggitan on the side. Minsan magugulat ka na lang na pati ito napapansin din niya. May mga tao na namumuri kasi merong bago sa kanila na dapat punahin. Pangbanda lang yung pagpuri niya sa’yo kasi siya talaga ang highlight’.

Ikaw din yun. Salamat sa mga compliment.

Kahit mas madalas na tahimik ako, alam ko naman na mas marami kang baon palagi. Ikaw yun. Ikaw na. Malungkot at tiyak na may sakit ka kapag wala ang sigla sa bawat kwento mo. At dun palang, alam ko na may something. Dapat pag-usapan.

May mga pagkakataon na kahit indi na ako magsabi, alam mo na agad ang itatanong. Mga bagay na ikinagugulat ko pa rin paminsan-minsan. Aaminin ko, mas madalas sa indi na kapag indi na ako nakasagot sa ilang magkakasunod na pambu-bully mo, ito na ung moment na na-bull’s eye mo na ang sagot at indi na ko makasagot. Yun na yun. Mahirap makahanap ng kapareho mo mag-isip.

Sa lahat siguro ng hebigats issue na napagbrainstorm-an natin, itong sa’yo ang pinakamabigat. Indi araw-araw makakarinig ako ng kwentong tulad ng sa’yo. At alam ko, sa pagkakakilala ko sa’yo, sa lakas ng loob at tapang mo…ang pangyayaring ito – – nilamon ka ng buong-buo.

Kung si Superman, kapag napapalapit sa kryptonite’ ang lahat ng lakas niya nauubos kasama ng pagbagsak niya. Nakita ko ang kryptonite mo at nakita kita. Sana indi na lang totoo. Sana may nagbiro lang at mamaya babawiin na rin.

Pero indi.

Habang nakikita kita na nilalamon ng kahinaan, kahit nandito ako pakiramdam ko wala akong silbi. Indi ko alam kung paano ako makakatulong makabawas sa sakit. Kung pwedeng ako nang iiyak para sa’yo dahil halos maningkit na ang mata mo mula umaga sa kaiiyak. Kung ako man ang nasa posisyon mo at haharap sa katotohanan na ito, indi ko alam kung saan mo nakukuha ang lakas para tanggapin ang lahat. Kasi ako malamang, nahimatay na at indi na makakatayo marinig pa lang ito.

Hanga ako sa’yo. Sa maraming aspeto. Marami na akong naging kadikit kahit noon pa, pero ang samahan natin ay pwede mo nang makita at mabasa sa mga libro. Pwede palang mangyari ang ganun kahit pa ganun lang kaiksi ang panahon ng pagkakakilala natin.

Umaasa ako na malampasan mo ang lahat. Alam ko kaya mo yan. Naniniwala ako sa kakayahan mo at sa lakas ng pananalig mo sa Kanya. Alam ko, indi ka Niya pababayaan.

At sana wag mo ring kalilimutan na nandito pa rin ang pamilya mo…ako…kami, ang mga kaibigan mo na hinding-hindi mawawala sa oras na kailangan mo. Maraming nagmamahal sa’yo. At alam ko, ang mga ito at Siya ang magiging gabay mo para ituloy ang nasimulan.

Labyu ‘te, Be strong.

Sakay na!!

circle of friends

Sa halos isang taon na dumaan at sa gitna ng mga pangyayari, masarap pa ring isipin na bukod sa dami ng leksyong natutunan…ang mga bumaba at sumakay sa dyip na sinasakyan ko ay siyang may malaking bahagi ng mga pagbabago. Magkahalong malinaw at malabong pagbabagong patuloy na tumutulak sa akin para ituloy ang byahe.

Sabi nga nila, kung indi mo aabatan ang pag-andar ng araw at oras, indi mo mamamalayang ilang buwan na pala ang nagdaan at matatapos na naman ang isang taon. Magdadagdag ka na naman ng isa sa halos lumampas na sa kalendaryong edad. Ang mga pinagdaanan sa nakalipas na taon, ay punumpuno ng leksyon. Para bang may ilang bagong buto na naman ang tumubo sa’yo kapalit ng ilang mahihinang buto na naapektuhan ng osteoporosis.

Kung magse-self assessment ka, pwede mo na kayang sabihin na pasang-awa o pasado na sa kaledad base sa mga humps at lubak na tinalon at nalampasan??

Ako siguro….medya-medya. Mashado pang maaga para mag-assess at isa pa, ang ilang mga nakasakay ko sa dyip…nakakatuwa. Kahit siksikan na, parang gustu ko pang i-suggest kay Bro na mag-expand pa siya para mabigyan ng chance ang iba na makasama sa byahe. 🙂

Gustu ko lang i-share sa inyo kung sinu-sinu ang mga kasakay ko sa byaheng ito. Malaking bagay para sa akin na makasama ko sila at makilala sa pagkakataong tulad ng sa ngayon.

chocolate-cakeTaklesa. Si dyipmeyt. Minsan nagugulat na lang ako pag naririnig ko ang ilang komento niya sa mga bagay-bagay. Mga banat na panalo…(o, kaya mo yon???)Yung tipong mapapa- “Sinabi mo yun??!” – –  mga ganun ba. Minsan ikaw na ang bubusina para sa kanya lalo na pag nakekerid awey na siya. Pero kahit ganun…balanse pa rin. Kayang maging prangka at mabait sa parehong tao. Nabibigyan ng justice ang komento. Bagay na hinahangaan ko sa kanya. Indi naman siya ganyan dati. Sa dami na siguro ng nangyari, natuto na siyang maging vocal sa nararamdaman. (Carry on, dyipmeyt!) Mabuting anak, kapatid at kaibigan. Pwede na eh, ok na…lablayp na lang talaga. Thankful ako kasi nakilala ko siya at swerte ko dahil naging kaibigan ko pa. Hinay-hinay lang sa chocolates at lechon kawali. Lam mo naman, bawal yun.

jai-ho1

After Pink 5, ngayon lang ako ulit nagkaron ng konek sa isang star-mate. Kaya pala…ang dali lang naming nag-klik. Pagkatingin ko ng burpdeyt niya sa pp…yun na Jai Ho! We have a lot of things in common. Pag nagkatawanan na, wala nang hingahan talaga. Nawala na rin ang pagkamiss ko kay Lola Basyang mula nang nakilala ko siya. Modernized at mas maraming kwento kesa kay Lolah Bash. Ang kagandahan ng pagkakaron ng star-mate, tinginan at konting salita lang nagkakaintindihan na. Wala na mashadong palinawagan. Marami akong natutunan sa kanya…as in at alam ko, marami pa. Thankful ako sa pagiging understanding at  sa pagtanggap (alam na niya yun). Sana mamit ko ang buong angkan pag nakapashal na kami ni byahemate sa Pinas.

Stuart-LittleHoodmate. Kami ang una at huling nagkikita sa byahe (kasama si Mr. Sungit #3.)  Indi kami umuubra ni star-mate dito eh. Simbolo ba naman niya timbangan. Mabait. Good friend. Loving wife. (May alagang daga hehe.) Aydol ko ‘to eh…sa haba ng pasensya. Through her marami pa kaming namit ni star-mate na kaibigan. Hilig at magaling magluto, kaya nga ang sarap tumambay sa kanila pag weekend kasi parang piyestahan lang. Sana nga at matuloy na ang dream nila na magkaron ng baby. All the best hoodmate…sana magtuloy-tuloy na ang plans nyo ni hubb mo.

bugoy02Ang pinagsamahan namin ni Net-mate…ang isang magandang halimbawa ng “second chance”.  Kung minsan pag pumapaibabaw na sa isang sitwasyon ang galit, lahat ng madikitan nito ay nasisira at naguguho. Pwedeng mawala na lang ng ganun-ganun lang lalo na pag pinabayaan at hinayaan. Obviously, kami ni net-mate…took the risk. It’s lovelier the second time around. 🙂 Maraming naituro ang mga nangyari. I’m glad I took the risk. Kaya ituloy na ang mas masarap na kwentuhan. Coffee time. Chorvaness. Buuuugoooyy-ish. Tara, pashal naman tayo. 😉

turonTuron-Shanghay mates. Nung una kala ko magkapatid sila kasi parang package deal. Pag binanggit kasi si turon kasunod na agad ang pangalan ni shanghay. Nung una lang pala sila tatahi-tahimik, nung sumunod na okasyon ang kukulit din pala. Sinubukan n’yo pang tapatan si Gary Big kahit na alam nyong size palang patalo na kayo. 😆 Totoo nga ang sinabi ni hoodmate, mababait nga kayo at masayang kasama. Salamat sa pagwelkam n’yo samin ni star-mate.

paparazziPaparats-mate, sabi nila…”First impressions last.” Pero isa itong kalokohan. Ikaw lang ang tanging matino nung unang nakilala ko pero isa ka palang abnoi. Ang tino-tino kausap at walang kaalam-alam sa panggu-gudtaym. Magaling nga eh. Magaling kumuha ng pikchers, magugulat ka na lang na merong ganun. Mapapa- “kelan ‘to??!” ka na lang bigla. Bilib na sana ako sa kanya eh kaso indi pa rin nya nagagawa ang isa sa malaking project na binigay sa kanya. 😛 Sana minsan naman sumama ka sa mga lakarang pampalumpo at yung mag-eenjoi ka naman kahit papano. Ang dami mo nang namiss eh.

alvin-and-the-chipmunks

Mister Sungits 1-2-3. Binago nilang tatlo ang paniniwala ko na ang mga lalaki kahit me asawa, pilit na magpapakyut sa mga babae for pogi points. Pero itong tatlong mister namin…strangely odd. Ang susungit. Ang mahal ng smile nila at pag tinanong mo, isa-dalawa-tatlong salita lang ang sagot depende na lang siguro kung essay ang tanong mo baka sakaling mapahaba pa sa limang salita ang isasagot nila. Si Mr. Sungit #1, kung sensitive ka, wag ka nang magbalak magba-bye sa kanya pag uwian kasi…dedma lang siya. Laging seryoso at parang nakakatakot batiin kasi mukang laging bad mood. Si Mr. Sungit #2 naman pag uwian, nakapasak agad ang earphones niya na parang senyales na wala siyang balak makipagwentuhan whatsoever kahit kanino at kapag inistorbo mo siya sa gitna ng pakikinig niya sa paboritong kanta…humanda ka. Si Mr. Sungit #3, indi naman mashado – – slight lang. Tutulog lang siya sa byahe at para walang istorbo, ayun andun siya sa single seater katabi ng driver.  Pero palangiti naman at indi mashadong nakakatakot i-approach. In fairness naman sa kanila (bago pako makuyog dito..), nakakatuwa sila lalo na pag inaasar na. Kung kelang aasarin, dun pa sila ngingiti…o diba, ang kakaiba??

harry-potterPoke back harry. Si Harry kahit na indi ko palagi nakakasama, nakakausap at nakikita…lam ko wala pa rin nagbabago. Isa siya sa pinakamasarap asarin lalo na pag merong mabigat na iniisip. Ke sa personal o chat, pareho pa rin ang reakshun…pikon. Nakakamiss lang yung kakulitan at sobrang pamimilit na uminom naman ako at wag nang KJ. Lahat ng okasyon kasi yan ang sinasabi niya sakin. Wag mong kakalimutan Harry, “Sorrow knows how to swim…drink moderately.” Mishuu.

Holding-HandsAng paborito kong byahe-mate. Sa lahat siguro ng klase ng sasakyan, nakasama ko na siya.  Pwede na siguro akong makagawa ng libro tungkol sa haba ng byahe namin. Sa lahat ng saya, nakakatawa, madrama, horror/suspense, action/sci-fi, at aberya dala ng ka-chorvahan ng buhay…sabay naming dinaanan at yung iba, dinedma lang. Kahit na mainit sa mata ng mapanghusgang mundo, sige lang. Tuloy lang. Soulmates nga siguro kami kasi pareho naming pinakapaboritong kaaway at pinakamalapit na kaibigan ang isa’t-isa. Walang mabigat na problema pag magkasama naming nilulutas. Marami-rami na rin ang narating namin at dahil sa kanya, tuluyan na kong naniwalang opposites attract. The reason that keeps me sane. Kapag pakiramdam kong parang malapit na ang end of the world, siya ang nagpapaalala sakin na, “gutom lang yan.” Knows me inside out, upside down. Kaya sobrang thankful ako na ibinigay siya sa’kin. Mahaba pa ang byahe namin at nasisiguro ko…for life na ‘to. 🙂

Sila…sila ang iilan lang sa mga kasakay ko ngayon sa byahe. Kakaiba ito sa mga nakasakay ko na noon. Salamat sa libreng kwentuhan, tawanan, asaran, dagdag-kaalaman…salamat sa pagkakataon na nagkakila-kilala tayo.

Nakaikot na ulit ang mundo. Salamat sa inyo. 🙂

buddypokeAling Baby

In the end

 

Mabilis ka bang tumakbo?

 

Ikaw ba yung tipo ng tao na kapag nahaharap sa isang sitwasyon, kesa maipit e mas pipiliin  pang tumakbo palayo?

Kung palatakbo kang tao, simbilis ka ba naman ni Lydia De Vega? Sinisigurado mo bang indi ka aabutan nito?

Eh panu kung maabutan ka nito, alam mo ba kung panu mo ipagtatanggol ang sarili mo? Kaya mo bang itayo ang sarili at ipamukha sa kanya na indi ka talaga natatakot at tinatamad ka lang harapin siya pero when in fact nanginginig ka na sa maaaring idulot ng paghaharap ninyo at sa buhay mo?

 

 

 

Indi ako palatakbong tao. Indi rin ako tinatamad na harapin ang pang-araw-araw na hamon ng buhay. Pero pag hinihingi ng pagkakataon….sumasakay ako ng eroplano para mahirap maabutan o kaya pag nakorner na ko tatapatin ko na lang ito at itatapon sa kanya ang white flag ko.

Minsan kasi pag ayoko nang makipagtalo, ititikom ko na lang ang bibig ko at wala ka nang maririnig sa akin. WALA NA.


 

Madali lang ako kausap.

Ayoko ng maraming girgir.

Maraming bagay sa mundo na mahirap makuha. Tulad ng pagtanggap. Pang-unawa. Kadalasan kung kanino mo pa ipinagtitiwala ang sarili, ito pa ang indi mo makuhang makaunawa sa’yo.

Sinu ka ba naman para mamili ng ibabato sa’yo ng tadhana? Lahat tayo ay pawang mga tagasalo ng mga ito — taga-pasan. Ang nakakatawa pa dun, indi mo ito pwedeng ipasalo sa iba kasi accurate si Bossing. Asintado siya. Kapag sumalo ka pa ng papikit, mas masakit ang tama sa’yo kaya mas maganda kung handa ka na.

 

 

Kung meron man akong tatanggalin at ipa-o-overhaul sa sarili ko….iyon ay yung pagiging mashadong concern. Too much concern is harmful to your health…it will kill you eventually. Nung nagsabog si Bossing ng concern…wala pa ko tulog nun kaya nasalo ko silang lahat. Sana man lang konti lang ang nakuha ko para laging chill lang ako.

Sa sitwasyon na binato sakin, umayaw ako pero indi umubra. Ginawa ko na ang lahat ng makakaya ko.

Pero suko na ko.

 

Ngayon palang siguro ako tatakbo palayo. Ngayon ko palang malalaman kung talagang simbilis ko na si Lydia sa pagtakbo.

But for all its worth, I still hope for the best.

 

Sana mali ang iniisip ko. Sa lahat ng pwedeng mangyari, umaasa pa rin ako na tama sila at ako ang mali. Mas makakabuti yun para sa lahat.

In most cases, giving up is the last thing you have to do to make things right.

And giving up doesn’t mean you’re weak, sometimes it means that you are strong enough to let go.

Pag tiningnan mo ang kabuuan ng sitwasyon sa ibang anggulo mas maintindihan mo ito.

Papunta na ko dun.

Gagawin ko yun para sa mga taong mahalaga sa’kin.