Mismo..

ab

Kelan mo ba huling naramdaman yung kakaibang pakiramdam na hindi mo maipaliwanag? Yung walang mapagsidlang saya. Yung halos araw-araw na kumakandirit ang puso mo at hindi maitagong ngiti. Yung sayang umaapaw na kayang pumuno ng kalungkutan ng iba.

Naaalala mo pa ba?

Lahat ng tao, tingin sa ganitong pakiramdam -award. Daig pang nanalo sa Lotto. Swerteng napasigaw ng Bingo! Gawad parangal na may kasamang confetti at fireworks. Sayang walang katumbas na halaga.

Hinahanap mo ito sa panahong pakiramdam mo, wala nang magandang nangyayari sa buhay mo. Puros lungkot lang at lungkot at maraming-marami pang lungkot. Lalo na kapag akala mong matatapos na sabay lungkot pa rin ang nabunot mo pati sa pa-raffle. Minsan mapapatanong ka na lang kung darating pa ba ang araw na  magrreunite kayo ng saya. Kung buhay ka pa ba bago kayo magkita.

Napaka-overrated ng saya na ito. Feeling ko tuloy lahat na lang ng tao, malungkot at wala nang iba pang magandang nangyayari sa buhay nila kundi ganun na lang at ganun na naman bukas. Ang bigat-bigat ng mundo at yun pa ang napiling pasanin. Pwede namang hindi.

Pwede naman diba?

Hindi naman palaging ang ibig sabihin ng hindi masaya, malungkot na agad. Mapapa-assess ka na lang pag may biglang nagtanong sa’yo ng, “Masaya ka ba sa buhay mo ngayon?” or yung simpleng tanong na, “Masaya ka ba?” -well, kung totoong masaya ka, ang daling sagutin nun. Pero kung alanganin ka, bigla ka nalang mapapatigil at mapapatingin sa malayo na parang gumagawa ng MTV, sabay balik ng blankong tingin sa kausap at hindi na sasagot. Meron pa ngang iba, bigla na lang mapapaiyak na parang tumeteledrama lang.

Big deal ang issue ng saya na’to. Minsan nga nakakalito  na rin kung ano ba talaga ang basehan ng tunay na saya. Fulfillment ba ito? Kasi ang abnormal mo naman kung lagi ka na lang masaya. Oo, andun na ‘ko, sino ba naman kasing tao ang gustung lagi ring malungkot? Ang totoo nyan, dapat balanse lang sila eh. May araw na masaya ka na parang katapusan na ng mundo bukas at may araw na tinatalo mo pa ang mga soap opera actors sa lalim ng pinaghuhugutan mo ng lungkot na yan. Pero diba may araw rin na steady ka lang? Yung kalmado lang na parang hinahalo ng cement mixer yang nararamdaman mo buong araw o minsan inaabot pa ng buong linggo. Normal ka pa rin nun.

Maliban sa mas magaan sa pakiramdam pag masaya ka. May mga araw na nakakalimot ka na rin. Yung mga dapat gawin. Yung mga tao sa paligid mo nagiging blurry..busy ka kasi sa kasiyahan. Kala mo forever ka nang ganyan. Kaso lang, may sayang sumasaglit lang. Pinasarap lang ng konti pagkakasquat mo lalo na pag biglang kinumusta ka ng realidad. Pag biglang may sumulpot na aberyang inaabot ng siyam-siyam. Dun….dun ka na parang binuhusan ng malamig na tubig. Biglang iikot ng 360 degrees ang sitwasyon.

Paikot-ikot lang naman yan eh. Nakikiikot lang tayo kaya wag na magreklamo. Minsan yung mga nagrereklamong stuck na sila sa isang sitwasyon, sila lang din ang may kagustuhan nun. Pwede naman kasing umalis dun, nag iinarte pa. Kung ayaw mong maging malungkot, subukan mong bitiwan yung mga bagay na nagpapalungkot sa’yo. Yun at yun lang ang paraan para matapos na yan -period. Maraming dahilan, oo pero mas maraming paraan kung gugustuhin mo lang talaga. Kasi, pag ginawa mo yun at nalaman mong yun ang dapat mo nang ginawa noon pa, sasabihin mo sa sarili mong….”Bakit ba hindi ko ginawa agad?”

Sa totoo lang, walang nasasayang na oras. Na noong masaya ka, ang dami mong dapat na nagawa kesa sa magpakasaya. At nung sinayang mo rin ang oras mo sa kaiiyak at kakaaway sa pesteng sitwasyong napasok mo….nagamit mo ang mga oras na yun para may matutunan. Lahat nang yun, may naitulong sa’yo. Ke masaya ka o hindi, yung naranasan at napagdaanan mo, yun ang nagturo sa’yo ng mga bagay na hindi mo matututunan sa mga libro at kung ibabase mo lang sa mga kwento at sabi-sabi. Kinailangan mo yung pagdaanan kasi yun ang nakatakda.

Kaya kung nasa taas o ilalim ka man ngayon, gamitin mo yang sitwasyon na yan para matuto. Walang maling sitwasyon. God never make mistakes. You are supposed to be where you are kaya embrace the current season of your life.

Aja!

Tanong lang: Bakit ba?

what

Bakit kaya may mga taong pagkatapos mong pagbigyan, antayin, pagpasensyahan at intindihin….pag turn na nilang gawin yun, hirap na hirap? Anditong nagmamadaling makuha ang gusto, walang pasensya at hindi makaintindi?

Bakit kaya kapag alam mong hihintayin ka ng mga kasama mo, saka ka pa lalong nagbabagal kumilos at literally taking your time pero pag ikaw naman ang maghihintay, di ka magkandaumayaw sa pagmmessage kung nasan na ang mga ito at nakukuha mo pa talagang mag walk out dahil sa trenta minutong pag-antay kumpara sa halos dalawang oras kung magpaantay ka?

Bakit kaya ang lalakas ng loob ng mga taong pagkwentuhan at pagpyestahan ang buhay ng iba nang patago? Pero pag na-caught in the act na sa ginagawa, halos manguna sa pagmamalinis at pagpapakita ng magandang bagay maisalba lang ang sarili sa kahihiyang isa sila sa mga karaniwang taong tingin nila sa sarili nila, sila ang tama?

Bakit kaya may mga mahilig magbigay ng pabor at tulong na sadyang isang kabayanihan, isang tunay na kaibigan. Walang halong pagmamaramot. Pero kapag dumating ang araw na nagkamali ka. Hindi mo napagbigyan. Nakalimutan mong magbigay-pugay mag-alay ng bulaklak…bigla kang bibilangan ng mga tulong, pabor, utang at kung anu-ano pang mga bagay na ginawa niya para sa’yo?

Bakit kaya kahit ilang ulit ka nang umikot, baguhin ang pwesto ng tulog, bumaling, dumantay sa unan, i-full blast ang electric fan, isara ang lahat ng bintana, maglagay ng eye mask, magdasal o magbasa….di ka pa rin makatulog? –Ganun ba talaga pag bagong gising? 😛

Bakit kaya kung sino pa yung gustong gusto ng respeto at pinagpipilitan na karapat-dapat silang galangin at pahalagahan, sila pa itong hindi marunong gumawa ng gusto nila para sa ibang tao? Ano, dapat kayo lang? Kayo na. 😛

Bakit kaya pag sinasabi mong ayaw mong gawin ang isang bagay sa pansariling dahilan na hindi katulad ng sa ibang tao, iisipin na agad ng mga ito na maarte ka at pasushal. Hindi marunong makisama. Makasarili. Agad-agad? Husgado agad, wala pang imbestigasyon?

Bakit kaya kung sino ang inaakala mong mabait, matulungin, mabuting ehemplo, simple pero rock, magaan kasama, laging masaya, tawa ng tawa, banat ng banat, umeepal pag kinakailangan, sumusulpot kahit di mo kailangan, aaliwin ka, kasama mong makalimutan ang problema, bibong-biba, okay sa olrayt…….eh pakitang tao lang pala?

Bakit kapag sinasabi ng kausap mo sa umpisa pa lang ng usapan na opinion niya lang ang mga sasabihin niya…kalaunan ng usapan, ang opinyon na ito ay nagmimistulang gabay at mabisang paraan kung paano magiging mainam na solusyon ito sa problema mo? Bakeeet?? Bakit ganun???

Bakit kapag nakakakita ako ng mag-asawa-magjowa-mag-MU-magkaIBIGAN…umiinggit mode akong maghanap na rin ng kapartner. Lalo na pag puros saya at punumpuno ng pag-ibig ang mga pinagsasabi ng mga ito. Flowers and petals. Bed of roses. Parang gusto mong bukas na bukas rin manghahablot ka na ng someone para ipartner mo sa sarili mo. Tapos, isang araw malalaman mo na lang ang mga lokohan, pambababae/panlalalake, away dito-away doon, sigawan dito-bulyaw doon, sumbatero/ra, depression, pain, lies, betrayal, heartaches, miseries…regrets. Gusto mo na ring ipagpasalamat na single ka ngayon. In times like this, magtatanong ka pa ba kung bakit ka single? 🙂

Bakit kaya kapag kating-kati ang mga taong may malaman sa’yo, gagawin ang lahat (as in literally lahat-lahat-lahat) daig pa ang paparazzi, cctv, imbestigador, undercover agents -makuha lang ang mga impormasyong parang may kapalit na milyong halaga. Mapapaisip ka na lang kung bakit? Ano bang meron? Para saan ba yan? Project? Assignment? -Big deal??

Bakit kaya may mga taong kahilig mamuna ng kapintasan ng iba mailigtas lang ang sarili na siya mismo ay may mas malalang kapintasan? Bumabangka. Umeeps. Pumaprimetime bida. Nangangagaw ng dialogue at role. Sneaky, redhanded na nakukuha pang dumeny. For some reason, nakakabilib lang. Taas kamay ako sa inyo. Sa guts…..oozing confidence. But at the end of the day, may isang tanong lang ako…masaya ba? Masaya ka na ba? Bakit? (enumerate your answers.. :P)

Bakit sa bawat tagumpay ng ibang tao lalo na ng mga nasa hanay ng kinaiinisan natin, hindi natin makuhang maging masaya para sa kanila? Sa halip, mas marami pang naiisip na hindi kagandahang bagay na mas lalong nagpapatunay kung gaano ka kabitter sa nakikita mo? Bakit? May sakit ka ba?

Bakit imbes na mag-abang ka ng mga madadapa sa harap mo, hindi mo subukang tumayo. Maglakad-lakad. Smell the flowers. Love the weather. Hold the people you care about and cares for you close to your heart. Be the miracle. Smile. There’s a lot in store in this lifetime than waste your whole life trying to bring people down to the same black hole that you’re in. Labas na jan, friend. Grow up. Breakaway from the anger. Kase, sa totoo lang…nakakapagod yan. It would do you harm than good. Look around you. Konti na lang ang natitira. Cherish them.

God bless you.