Matulog ka naman…!

 

Hirap ka ba makatulog?

Yung tipong nakahiga ka na pero paikot-ikot ka pa rin sa kama para makuha ang saktong pwesto para makatulog?

Malamang may insomnia ka di kaya?

Kung ganun…pareho pala tayo.

Pag tinanong mo ang karamihan kung bakit indi ka makatulog, madalas na sagot ay meron daw kasing nag-iisip sa’yo. Pambihira naman yung nag-iisip na yon…ikaw na walang balak magpuyat e idadamay ka pa sa pagpupuyat niya. Eh panu pa kaya kung nasa ibang kontinente ang umiisip sa’yo? Shempre iba ang oras dun, kung umaga dun eh di yari kang talaga.

Matagal ko nang problema ang pagiging insomniac. Hayskul pa lang ako nang simulan kong gawing umaga ang gabi. Wala pang cable nun pero may telepono na kami. Tuwing gabi, lalo na pag biyernes at pag tulog na sina Aling Merle at Mang Lino pati na ang kuya kong mabait…hudyat na para magbabad na sa telepono

hanggang madaling araw. Kausap ang mga kaibigan, kaklase o kaya barkada slash (/) kapitbahay namin. Hindi antok ang sign para tumigil ako. Titigil lang ako pag nagising si mama para mag-cr, pag dumating ang kuya ko galing sa galaan at pag naubos na ang boses ko kakasalita ng mahina. Kailangang mamaos pako para lang makumbinse ko ang sarili ko na it’s time to let go.

Minsan pag walang available na magpuyat para makipagtelebabad sa’kin, nagko-crossline ako.

14 y/o palang ako nang matutong mag-crossline. Nung sinisimulan pa lang tanggalin ang mga six (6) digits telephone number, yung iba sa mga ito kapag tinawagan mo nakakapasok ang halos benteng caller sa line na yon at pwede silang mag-usap ng sabay-sabay pero tatagal lang sila sa linya ng maximum 10 minutes kailangang tumawag ka ulit para makapasok…yon eh kung magaling kang mag-redial. Ang mga taong nasa linya pwedeng ibato o ibigay ang direct numbers nila sa line sa mga nanghihingi pero kadalasan sa dami ng tao sa line, yung iba dito naka-monitor lang ibig sabihin nakikinig lang sila at minsan nakikipag-unahan sa pagtawag sa mga nagbato ng direct numbers. Para makilala ka, meron ka dapat code o nick pag nasa line ka. Dati, madalas ko marinig yung Rivermaya, Paraluman, Redial, Sweet honesty, Naghahanap, Naglalakad, Diwata, Hershey, Kulit, Romeo, Florante, Equalizer at kung anu-anu pa. Isisigaw mo ang mga code na ito sa pinaka-kakaibang paraan para mapansin ka ng ibang liner (tawag sa mga crossliner). Pwede kang magtano ng edad, at lokasyon. Pag feel mo ang boses, pwede mong hingin ang number (kung ibibigay) para tawagan. Kung ayaw mo naman makipag-direct line, pwedeng mangulit ka lang dun at mang-asar ng ibang liner. Umabot ng 100 liners ang nakausap ko nung mga panahon na yon. Gumawa ako ng maliit (literal na maliit ha) na phonebook exclusively for liners, remembrance man lang diba? Kaso yung kuya ko at ang kaibigan niya, nangungulit na magbigay ako ng number para may makausap sila and that’s the last time I saw that phonebook, ewan ko kung anung ginawa nila dun. Halos 3 months yata akong naadik dun tapos nabalitaan ko rin na indi na rin nagana yung mga crosslines na alam ko.

Nung nawala na yung crossline, may insomnia pa rin ako. Nagsimula naman akong magbasa ng magazines at pocketbooks pag gabi.

Buti nga sana kung aantukin ako sa pagbabasa kaso mo, indi ko rin tinitigilan hangga’t indi ko natatapos kasi shempre nakakabitin naman diba? Kung pwede ko namang tapusin nang gabi na yon why do I have to put it off? Ayun, halos mag-hello na sa kin ang haring araw bago ko pa pipilitin ang sarili ko na matulog.

Nung natapos ko nang basahin ang mga libro at magazines. Sinimulan ko namang magsulat.

Isang nobela (kala mo naman pang-best seller ang datingan). Gamit ang paborito kong parker pen at ang tinahing Blue feather notebook…ayun, paganahin ang imahinasyon sa madaling araw. Panalo sa concentration dahil tahimik at tanging radio lang ang naririnig ko. Ang mahirap sa pagsusulat lalo na sa case ko na ballpen ang gamit ko at walang available na liquid paper…pag sinulat ko na, wala nang bawian. Bawal magbago ng isip. Pag nagkamali ako, kailangang i-adjust ang lahat ng mangyayari. Ang saya sana kung applicable sa totoong buhay (hehe). Pero mahirap din lalo na pag ikaw ang actor, director, writer, editor pati  PA at lahat-lahat na. Buti na lang walang timeline at hawak ko ang schedule ng shooting. Pwedeng mag-primadonna kasi ako rin naman ang sasakit ang ulo sa gagawin ko hehe. In fairness sakin, may natapos naman ako sa mga sinimulan kong kwento. Indi nga lang talaga ganun kaganda kalakas ang loob ko na ipa-publish pero sabi nga nila, pwede na pagchagaang basahin pag walang magawa.

Nung nagsawa na ko sa pagsusulat, saka ko na sinimulan ang pagmi-mission impossible.

I love challenges. Hetong magkakabit na ako ng sariling linya ng telepono ko kesa magbayad pa sa lineman ng PLDT para magpakabit ng extension. Okay lang magbayad eh, ang tanong kung pumayag ba naman sina mama kaso indi rin. 16 y/o na ko nun, palagay ko e kaya ko na mag-decide para sa sarili ko (hehe) kaya napagpasyahan kong magkabit ng telepono sa kwarto ko. Kasi kung sa sala ako gagamit ng phone mas malaki ang posibilidad ng mahuli ako ng nanay ko. Dahil pinag-isipang mabuti, dalawang koneksyon ang ginawa ko, kung sakaling mahuli yung isa diba? Ayun nga, back to telebabad-days na naman ako. Buti nga may nakakatagal talagang makipagwentuhan sakin hanggang umaga.

Pinamanahan naman ako ni papa ng TV. Kasing edad ko na pero wag ka, may cable naman…

ayun, dun naman ako naadik. Minsan, kabisado ko pa ang schedule ng paborito kong palabas, inaabot ng madaling araw kakanood. Medyo nagpahinga ako sa pagtetelepono nung pinutol nga ng mga alagad ng batas ang linya ko.

Nung nagta-trabaho na medyo nabawasan (indi pa rin naalis) ang insomya ko. Inuumaga pa rin ako sa kakanood pero indi na landline ang hawak ko sa pagtetelebabad…kundi ang suncellular ko na may call and text unlimited.

 Nag-postpaid pa talaga ako para tuloy-tuloy lang ang saya diba? Nung mga panahon na yon, may landline na ko courtesy of my tatay…pinilit-pilit pako na magkabit ng telepono kasi nga madalas silang wala sa bahay. Nagpakahirap pako dati yun pala papayag din sila…after eight (8) years nga lang.

Shempre may work na ko, kaya napalitan ko na ang TV ko na kasing-edad ko. Ayun, nagbibili naman ako ng dvd at vcd kaya parang lalong na-tolerate lang ang pagpupuyat ko.

HR pa naman ako sa kumpanyang pinapasukan ko…lagi naman akong late hehe.

Nung napa-Dubai na ko, medyo nawala ang insomnia ko lalo na nung adjusting period. Walang dibersyon kaya walang choice kundi itulog ang pagiging homesick at pagkainip. Lalo na pag halos lahat ng kasama mo sa bahay ay mga indi sanay sa puyatan. Nakakalungkot kaya yun. Ilang buwan din nagnormalize ang body clock ko. Ang sarap pala ng feeling ng inaantok ng alas nuwebe o kaya alas diyes tapos makakabangon ka ng maaga nang indi na humihingi pa ng ilang minuto. Nakakawala ng eye bags at masigla sa pakiramdam indi yung laging pagod at antok sa trabaho.

Laging paalala sakin ni mama na balang-araw sisingilin tayo ng ating mga katawan sa mga pinaggagagawa natin sa kanila. Shempre pag bata pa parang weirdong-weirdo ang dating ng mga sinasabi ng magulang natin but as we mature, pag medyo sumakit ng onti ang likod at binti sasabihin natin, “shet, matanda na ‘ko.” Naniningil na ng mga pautang ang katawan natin (hehe creepy).

Kaso nga lang, shempre pag nasanay na ang sistema mo sa environment. Pag nagkapalagayan na kayu ng loob ng weather at lifestyle…magiging komportable ka na naman. At home na at home ka na. Lalo pa’t meron ka na namang TV, cable, mga kasabay sa puyatan at ang indi mo matatanggihang Internet connection…what more could you ask for?

Insomniac pa rin ako. Kung noon, parang astigin ang dating pag sasabihin mong may insomya ka. Ngayon, kahit pakiramdam mo astig ka…sakit naman ng ulo mo sa kakulangan sa tulog. May gamot ba dito? Nakakapagod na rin ang sobrang puyat. Shempre, indi naman tayo bata poreber diba?

 

 

22 thoughts on “Matulog ka naman…!

  1. hays ako ganyan di maka2log umaga na dilat parin ang mata ko naku iwan ko ba kung bakit akoganito umiinum namn ako ng vitamins iron pero di parin ako maka2log naku anu kaya nag gagawin ko para mawala ito sabi nga nila poag isip ka daw ng isip mga mga problema ganyan daw magyayari di ka makaka2log tapus insomia na sabi pa ng ttay ko usip ka ng isip wala ka nmang isip bwaaaaa inasar pa ako hahahah good luck samga katulad ko laging gising sa gabi hahahah sana may gamot na d2 no wish ko lang… pero ok lang u guys bali na walang 2log wag lang walang gising dba hahahah

Mag-iwan ng Tugon

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Palitan )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Palitan )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Palitan )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Palitan )

Connecting to %s