WaG kA nA MaLuNgKoOOt..

Nung mga bata pa tayo, indi natin mashado alintana ang hitsura ng mga kalaro natin. Kung marumi ba ang damit nila, indi naligo, punumpuno ng sipon ang ilong, mahahaba at maruruming kuko, pangit na gupit, tsinelas na pigtas, butas na damit o short, sirang ngipin sa harap at mga sugat sa tuhod at siko. Ang goal lang naman kasi natin nung mga bata pa tayo ay ang malaro ang lahat ng klaseng laro hangga’t may araw pa. Hangga’t wala pang pasok kinabukasan o kung pwede, wala na ring tulugan. Kesehoda kung anu ang itsura ng kalaro, ang importante magaling itong kakampi, mabilis tumakbo, champion sa jack en poy, indi nade-deds sa Chinese garter o luksong tinik/baka.

Pero sa ating paglaki, namumulat na tayo mula sa kamusmusan. Nagsisimula nang maging conscious. Idedeposito mo na ang mga alaalang minsan nagmukha kang street kid sa paglalaro ng kalog, patintero, habulan, piko at kung anu-anung mga laro na kayang abutin ng imahinasyon mo noong bata ka pa. Kung naligo ka man na nakasalawal lang at nakita iyon ng kalaro mo, ang mga bagay na iyon ay ayaw mo nang pag-usapan pa.

 

Lalo na sa panahon ngayon na malakas ang impluwensya ng kanlurang kultura. Kung paanong nagiging haytek ang mga kagamitan. Lahat ng materyal na bagay na pwedeng ipakita para lang masabing nasa uso ka. Ito ang labanan ngayon, pag indi ka “IN” o sumasabay sa “Trend”…para kang may sakit na nakakahawa. Malala pa sa ketong. Pag simple lang ang lifestyle mo, asahan mo KJ ka na agad sa ibang tao. Minsan nga may tawag pa ditong old fashioned, nerd, baduy o yung may malaking letrang L sa noo, “LOSER” with a pinch of “Whatever” on the side kasabay ng pitik ng ulo at balikat.

Nakatapos at nakapagtrabaho naman pagkalipas ng kulang-kulang dalawampung taon sa pag-aaral. Ang iba dito ay kumikita ng tama. Buenas kung lampas sa sakto ang kinikita. Pero meron pa rin na halos kulang pa pambayad sa utang ang sinusweldo. Sa estado ng buhay natin ngayon, napakahirap sumabay sa trend na yan. Kung ikaw ang taong praktikal, ang bigat sa loob maglabas ng ilang daang piso para lang makakain sa sushal na kainan. Para sa kapeng may ginto kapalit ng pag-upo at pagtambay sa upuang may payong na may logo nito hawak ang basong/mug na may logo rin nito para sa mga kwentuhang punung-puno ng hangin at mala-aircon o feeling intelektwal na usapan. Mga gimikan na kinakailangan ng astig na porma, pamatay na cellphone, kewl accessories at over confident personality. Kanya-kanyang display ng mga gadgets. Taglish dito, taglish doon. Isang paraan para mapagastos, maholdap, malasing, at mapuyat.

Kung noon, regardless kung naligo man o indi ang mga kalaro natin indi ito makakasagabal sa paglalaro. Kung gaano kasimple maging buhay bata, ga-mundo ang diperensya nito pagtanda. Ang laki-laki ng mundo pero pakiramdam mo ikaw lang mag-isa ang pumapasan dito. Dati pag naririnig mo ang mga balitang pagtaas ng kuryente, gasolina at mga bilihin, tatakbo ka pa para hanapin ang mga kalaro na naghihintay sa kalsada. Pero ngayon, gustuhin mo mang tumakbo palayo alam mong bukas iyon pa rin ang sasalubong sa’yo pagsakay sa jip at kapag namalengke. Kung pwede nga lang maging bata na lang habambuhay, para laging exempted sa problema ng bayan. Ikaw ang akay-akay. Hila-hila ni nanay at tatay. Hinahayaang daanan ang pagiging bata. Para kang patabaing mammal. Inaalagaan, pinag-aaral, pinaghahanda para sa kinabukasan. Ang mga susunod na “tagapagbayad sa utang ng bayan”.

Ngayon naiisip ko na kung gaano kahalaga ang tulog na pinipilit ni nanay tuwing tanghali. Sana pala natulog na ko ng natulog dahil ngayon swerte nang mabuo ko ang walong oras na tulog gabi-gabi. Yung kursong nursing, accounting, engineering na sinasabi nilang makakaangat sa buhay ko pagdating ng araw. Totoo nga palang talaga na ang mga ito ang in demand kahit na sa ibang bansa. Yung malimit na pagtatalo namin sa pakikipagbarkada. Ito raw ang makakasira ng konsentrasyon sa pag-aaral. Sa isang banda, nalaman ko rin na ito ay tama. Unahin daw ang makapagtapos bago pumasok sa isang seryosong relasyon. Marami na rin ang nabingi o mas piniling indi pakinggan ang sermon na ito.

Kung regrets lang ang pag-uusapan, meron din ako nyan. Indi ka tao kung kahit isa man sa lahat ng pinagdaanan mo eh wala kang pinagsisihan at pinangarap na ibalik ang mga oras na yon para mag-delete ng konting pangyayari. Walang taong walang regrets. Lahat tayo ay may mga bagay na pinanghihinayangan. Kung may power sana tayo para mabalikan ang lahat, anu kaya ang posibleng estado ng buhay nating lahat? Isang pangarap at pag nahimasmasan na naiisip ko rin malamang indi ko rin siguro magugustuhan kung meron mang power to turn back time. Mawawala na kasi yung lessons learned. Yung importance ng paghingi ng tawad yung pagbabago at pagtitiwala kina Kuya Jesus na habang may buhay may pag-asa.

Kahit ganto, may mga dispalinghado na desisyon, nadapa, nasubsob at napahamak sa mga ilang bagay na nagawa…Okay pa rin naman diba? Kung indi man natin pwedeng baguhin yung nakaraan, indi pa rin naman huli para ayusin ang lahat. Everyday is a new beginning. Masasayang lang ang oras natin sa paghahangad ng mga bagay na alam na ngang indi pwede eh pinipilit pa rin. Meron akong kakilala, ang motto niya sa buhay eh “Time is Gold” pero ubod ng kupad kumilos, laging late sa trabaho at tanghali na rin gumigising. Nasa’n ang pagbibigay niya ng importansya sa oras nun? Tayo ang hari at reyna ng buhay natin at minsan lang tayo mabubuhay sa mundong ito kung isa mang pelikula ito, galingan na natin ang pagganap dahil sa huli indi naman importante yung mga award na yan eh…it’s how well we lived our lives and how many lives we’ve touched along the way.

Ok na yon sakin.

HEART ATTACK

 

Ang entry na ito ay indi tungkol sa mga kaso ng mga atake sa puso na napapanood sa tv o nangyayari sa totoong buhay. Wala itong kinalaman sa hayblad, pagkain ng taba at alta presyon. Ito ay isang lamang literal na paglalahad ng iba’t-ibang pag-atake ng ating mga puso sa mga haayyy san-pa-nga-ba eh di sa usapang pampuso.

Inatake na ba ang puso mo? Naranasan mo na ba pagpawisan ng malamig habang humahabol ka sa bilis ng tibok nito? Eh yung pakiramdam na parang mahuhulog na ito at kahit anong pigil mo, indi ito maawat sa gusto niya? Eh yung paninikip nito na halos sumabog na sa kinalalagyan sa sobrang ligalig? Minsan ang wild ng imagination mo, feeling mo malaki ito mashado na gustu mong ibahagi sa ibang tao. Pero pag sumakit naman ito, daig pang pinitpit at dinurog na  parang pamintang durog, ang saket!. MInsan nga pakiramdam mo wala nang natira rito. (kumusta ka naman buti buhay ka pa kung wala ka na nito.)

Bakit ba ako nagtatanong ng ganito? Bakit nga ba inaatake ang puso natin? Masama ba talaga ito? Meron ba talagang nakakaiwas dito? Meron na bang tao na nagtagumpay na nakaiwas sa pag-atake nito? Kung meron, anu kaya ang nangyari sa kanila? Buhay pa rin kaya sila?

Sa tambayan nina Aling Baby, may iba-ibang kaso ng pag-atake ang puso.  Mapa-bulgar o palihim. Pinipilit itanggi o loud and proud lang. Kahit pagandahin mo pa ang deskripsyon, isa pa rin ang ibig sabihin nito…INAATAKE KA NA NG PUSO MO.

Attack #1: Slowly but surely. Ito ang estado ng puso ng isang tao kung saan tahimik na namumuhay ito. Masaya naman kahit indi ganun kagarbo pero keri na rin. Chillax lang sa isang sulok, walang inaalala…walang pinuproblema pero bigla na lang itong susundot na parang surot. Unexpected. Magugulat ka na lang isang araw na ang puso mo,  biglang ngumingiti ng kusa. May anxiety attack factor on the side. Indi ka mapakali, meron kang gustung laging nakikita at kahit marinig lang ang boses iba ang saya, parang may malamig na haplos. Iba sa normal na pakiramdam. Kung dati, ok na sayo ang manood ng tv with matching chips at softdrink tuwing weekend. Ngayon, may mga lugar ka nang pinupuntahan at laging may inaabangan sa cp, telepono, email at ym. Lagi kang excited, kahit mainit ang panahon indi maalis ang smile…para itong naka-tattoo. Pag ganito na ang pakiramdam mo…ito na ang unang pag-atake ng puso mo.

Attack #2: Bulls eye! Ang estado ng puso kung saan ito ay nagpumiglas na para magpatihulog na indi man lang kumukunsulta sa amo niya. Dito nate-test kung gaano ka-independent ang mga puso natin. Risk taker. Walang takot. Walang kaba. Sumusugod kahit kulang ang bala. Walang kasiguruhan at kahit malinaw pa sa sikat ng araw na talo siya sa laban, sige lang dahil sa ganitong estado…there’s nothing to lose. Itotodo na lahat hangga’t meron. Bakit? Walang pero. Walang bakit. Walang dahilan. Isa lang direksyon lang ang tinitingnan at kahit may mga humps, construction o kahit ano’ng sagabal. Kung may patibong man, ready na sila mag-dive in…plunge at mag-sink dahil ito na ang moment na pinakahihintay nila. Ang sitwasyon at lugar kung saan walang masakit. Lahat kayang lampasan. Lahat kakayanin.

Attack #3: Paranoia. Akala ng puso na sumugod sa laban, lagi siyang nasa cloud nine. Laging masaya. Laging may bertdeyan. Laging piyestahan. Nakalimutan niya na minsan indi laging masaya ang mga okasyon kasi bumabagyo din. Walang handa. Ang mga saklaan, nire-raid din pati na ang mga beerhaus at sauna. Minsan ang mga pinggan at ang ilang kagamitan sa bahay, nabubulabog sa paglipad-lipad. Mga tawag at text na walang reply. Mga tanong na sinasagot ng tanong din. Ang ulam na tumatabang. Mga bulsang butas. Mga problemang walang lunas. Cellphone na dedbat at walang load. Mga damit na namanchahan. Mga pusong sugatan. Nilalamon ng duda, inggit, insecurities, selos,  at ang pinakasikat na pride. Ngayon, naalala na ng pusong sumugod ang pakiramdam na masaktan. Maisantabi. Malinlang. Masugatan. Ngayon, sinasabi niyang ayaw na niyang magmahal. Pati si Kuya Jesus nakukuhang tanungin kung bakit. Kinukwestyon. Hinahamon. Nawala na yung tapang. Nawala na yung spirit. Nawala na yung love.

Attack #4: DOA (“Dead On Arrival”) Anu ba ang pakiramdam ng pusong sugatan na binuhusan pa ng alcohol at dinaanan pa ng pison? Pinipilit tumayo pero indi pa rin magawa. Hindi dahil sa ayaw kundi dahil hindi alam kung saan magsisimula. Ang pakiramdam na wala ng rason para ituloy ang buhay. Ang iba sa inaatake ng DOA, sa Sarhento Mariano ang bagsak. Ang iba naman ay sa Hospicio de San Jose. Meron din sa mga madidilim, maiingay at indi magkariningang lugar tulad ng club at bar. Sa mga pusong nakakapag-isip pa ng maayos, makikita sila sa loob ng simbahan. Indi nawawalan ng makakausap. Mga kaibigang takbuhan…hingahan…karamay sa lungkot with matching alak on the side. Ang buhay ginawang routine, trabaho-bahay,bahay-trabaho. Ang pusong dating matapang, ngayon wala ng buhay. Dapang-dapa na. Nabura na ng depresyon ang dating sigla. Indi na makangiti. Nawalan na ng pag-asa. Sinumpa nang umibig ulit. Sumuko na. Umayaw na. Tinanggap na ang pagkatalo.

Attack #5: REBORN. At sinung makakapagsabing ang mga puso ay marunong magtanim ng galit? Kahit anung sakit ang dinaanan ng puso. Kahit na saksakin ito, ipagtatwa, ipagtulakan, ibigti, iligaw, at ipapulis….iibig at iibig pa rin ito. Walang sinuman ang pwedeng pumigil dito. Walang makakapagsabi dito kung anu ang dapat at indi dapat para sa kanya. Puso lang siya pero napakalaki ng parte niya sa desisyon pagdating sa pag-ibig. Unang-unang binibigyan ng konsiderasyon. Nasasaktan pero indi nagtatanim ng galit na parang walang nangyari. Basta masaya, indi mo matitinag. Prenteng-prente, walang inaalala. Pero pag nasaktan naman, parang kinawawa. Pag umiibig, parang wala ng bukas. Indi tumitigil hangga’t indi nakakahanap ng mag-aalaga, tatanggap at kukupkup sa kanya at magpapatunay ng salitang poreber. Yan ang puso. Makulit. Mapusok. Paulit-ulit.

Ayon kay Bob Ong, ang puso daw ay ginawa para mag-pump ng blood na nagsi-circulate sa katawan ng tao kaya indi natin dapat isisi dito kung anuman ang sakit na dulot ng pag-ibig. Wala siyang kinalaman dito kasama na ang iba pang parte ng katawan natin. Love is a feeling, not a decision. Pag pinasok mo ang isang sitwasyon…utak at emosyon mo ang gumagana. Kung naging matagumpay ka, swerte. Kung indi, weder-weder lang yan. Better luck next time. Ginagamit lang natin ang puso para meron tayong sisihin when in fact walang ibang may sala kundi ang sarili natin. Masarap umibig, ito na yata ang isa sa pinakamasarap na parte ng pagiging buhay. Isang regalong masarap buksan. Isang bagay na hinahangad ng lahat. Walang nakakaligtas sa atake ng puso. Walang taong indi inatake ng puso. “It’s better to have loved and lost than never to have loved at all.”

Good luck sa mga aatakehin ng puso, i hope you’ll make the right decisions.

 

Buhey nge nemen…

 

Alam ko in your  20, 30, 40 years sa earth…marami kayong mga hindi malilimutang tao, bagay, hayop, lugar, karansan at pangyayari (parang noun haha.). Diba nga? Ang iba dito masarap alalalahanin. Kung pwede nga lang na panoorin ito na parang isang palabas sa sinehan, siguradong magdadala ka pa ng popcorn at softdrinks. Pihadong marami kang ipapamigay na tiket para indi ka na mapagod sa pagwento.

Pero kung may mga magagandang at masasayang alaala, pwede ba namang mawala yung mga malulungkot, masalimuot, nakakahiya, at nakakalurking mga pangyayari sa buhay mo? Ito yung mga tipong kung pwede lang sanang ipabura o kapag nalibing na sa limot eh indi mo na kahit kailan maalala pa. (brutal mashado ‘to.) Pero malay nyo in time magkaroon na rin ng pambura ng mga indi mashadong magandang memories diba? Yung tipong uupo ka na lang tapos bahala na sila magtanggal base sa listahan na ginawa mo.

Shempre, sinu bang gustung maalala na minsan sa buhay ng isang grade 1 o grade 2 student na indi napupu sa salawal sa indi maipaliwanag na dahilan. Tinawag sa recitation na walang maisagot. Nadulas sa harap ni crush. In-announce na isa sa pinakamababang score sa exam. Pinalabas ng classroom dahil walang dalang libro, papel o project. Pinakanta o pinasayaw sa harap ng klase. Sinermunan sa pagiging late o absent. Pinag-report ng isang mahirap na topic. Pinag-solve ng math problem dahil nakikipagdaldalan sa katabi. Binato ng chalk, eraser, notebook, libro o blackboard(haha!) dahil sa kakulitan. Marami pa tayung mga eksperyens sa lalo na nung tayo’y mga estudyante pa na kahit na nakakahiya, indi ka pa rin makapaniwala na ikaw talaga ang may gawa nun.

Sa trabaho, nandyan ang masabon ng bosing sa palpak ng mga ito na pinapasa lang sayo. Pag may mga newly hired employees na mas mataas pa sayo ang sweldo gayong limang taon ka na sa kumpanya. Naging topic sa meeting o di kaya ay umpukan ng mga tsismosa sa loob ng canteen/pantry. Pero wala ng mas tatamis pa pag nakasali ka sa listahan ng mga retrenched, para ka ngang nanalo sa lotto dahil sa makukuha mong kabayaran sa ilang taon na ibinigay mo sa kumpanya pero pagkatapos nun, wala ka ng trabaho hehe.

Sa pang-araw-araw na buhay natin, maraming nangyayari na indi natin kontrolado. Kung may araw na pagkabuenas mo at nakapulot ka ng 500 pesos habang yukung-yuko ka kakaisip kung san makakahanap ng pamasahe mo bukas. Minsan naman, sa pagmamadali makakatapak ka ng mga pampaswerte rin na galing sa mga asong tinamad pumunta ng cr.

Iba-iba ang nangyayari araw-araw. Kung anu ang nangyari kahapon, indi na yon mauulit kinabukasan. Halimbawa, sumweldo ka kahapon..naturalmente, indi ka na susweldo kinabukasan, masaya ka hehe. Kaya we have to make each day count. Saka ang mga memories na yan, maging masaya man o malungkot, parte pa rin sila ng buhay natin. Minsan masarap maalala. Mapapangiti ka na lang dahil na-realize mo na sobrang tigas pala ng ulo mo noon na indi ka kayang pigilin ng nanay at tatay mo pero natuto ka pa rin. That’s life eh. Kaya nga ba kahit na masaya, malungkot, depressed, stressed, maligalig, natatakot, masama ang pakiramdam, brokenhearted, kinikilig, hinihika, kinakabag, kinakati, nanlalambot, may malalim na iniisip o sakto lang…isa lang ang ibig sabihin nyan….kase buhay ka at yan ang pinakamasarap na pakiramdam. Ang mabuhay sa mundong ito diba? Tama, mali?

 

Tinag-TAG

Naging busy lang sa mga event dito sa’min kaya indi ko agad nagawa ang tag sa akin ni Lambing. Uunahin ko na latest tag ni kapatid Sommer. (O diba? Saya-sayahan.) Ito ay para sa mga ka-blog natin out there na nami-miss ang mga tagtaran ever…TaTAGtarin ko kayu ng TAG.

Here’s the rule…(ang indi sumunod, minus 10 points sa blog stats haha jowk!)

Click copy/paste, type in your answers and tag four people in your lists! Don’t forget to change my answers to the questions with that of yours.

1. Four places I go over and over

Villa 24 Room 23  >>shempre, dito ako nakatira

Tambayan >> nandito na lahat para ma-relaks

DAFZA >> nandun ang office namin eh, wala akong choice

Mall >>indi para mag-shop, mag-grocery lang 

2. Four people who e-mails me regularly

Jap >> sa email kami nagsusulatan pag nasa office kasi bawal ang IM sa kanila.

GSM Traders >> sends their mobile phones pricelist na nakakaumay na kasi ulit-ulit.

Random Friends >> na nagpapadala ng forwarded emails, minsan yung chain letters na rin.

WP/Friendster >> walang kamatayang notifications. Umaabot ng thousands ang inbox ko dahil sa kanila.

3. Four of my favorite places to eat?

Colors Café >> sa Deira CT CTR, good food saka fave kong pumwesto sa labas kasi…

UNO Grill >> fave ko dito bacon cheeseburger pizza…yum!

DOME >> panalo ang carbonara nila dito saka sarap tumambay dun lalo na sa labas kasi…

Coffee Bean >> sarap ng breakfast nila dito, kaso big servings indi ko maubos sa dami haha.

4. Four places you’d rather be?

With Mine >> ayy, indi ba kasali ‘to? Basta kung nasan siya dapat andun din ako parang anino lang hehe..

Europe >> bata pa ko, dream ko na magpunta dun.

PINAS >> Bohol, Cebu, Davao…haayyz sana makapagbakasyon.

Canada/Germany >> kahit san dun gustu ko rin marating.

5. Four TV shows I could watch over and over.

CSI fanatic itu! >> dati Las Vegas, pero ngayon…i soo love Miami.

Reality TV >> halos lahat ng shows nila…missed ko na.

Ambush Make-over/Food Network >> indi kumpleto ang araw ko pag indi ko sila pinapanood.

HBO specials >> kahit movies ayus na rin, kakamiss kasi wala nyan ditu waaaahh!!

6. Four people I think (and hope) will respond. ( i am not sure they will, pero pag ginawa nila e di maganda!nyahaha)

Zapped – jumpstart para mawala ang brain freeze.

Lambing – may atraso ako sa kanya hehe…patawad na.

Yhen – ang bago kong kapitbahay.

Miho – ang batang eksplorada. Ito naman ang pagkaabalahan mu.

…tapos na po ang  TAGTAG-an. Isa na lang ang utang ko…

BEE-DAY BOY

BEE-DAY Boy Jun-jun

Ang Celebrant:

Isang taon na pala mula nung nagkaron ng Beerday Friendster Party si Jun-jun. Ang kanyang first bonggang bee-day sa Dubai. Bakit Friendster? Kasi naman siya ang celebrant pero ang mga nagdatingang bisita niya ay pawang mga 2^nd at 3^rd degree friends meaning puros bisita ng 1^st degree friends niya ang mga ito at parang naki-Bee-Day lang siya. Pero ayus lang kasi bukod sa nadagdagan ang friend’s list niya, nagparang Pasko at Bagong Taon naman ang paligid.

2008 Napakalaking pagkakaiba lalo na sa mga bisita. Bagong batch ng friendster ang nagsidatingan pero this time halos 1^st degree friends na ito Bee-day Boy. Malamang nito next year 60 persons na ang darating, parang company party na ito. 

Late na nagsimula, parang nag-recharge muna ang mga bisita dahil alam nila na magkakaron ng tsunami sa Dubai ng gabing yon. Pinaghirapan ang handa. Expected guests: 30 persons (naks parang may pa-binyag lang hehe…). Trenta nga eh kaya bitin sa upuan. Parang “trip to Jerusalem” lang, pag tumayo ka, mawawala na ang upuan mo kaya if I were you…dadalhin ko ang upuan ko kahit san ako magpunta kahit pa sa cr ang punta mo haha. Shempre, sa sobrang ingay at kabisihan yung iba, indi na nila napupunang kanina pa sila nakatayo o kung nawala man ang inuupuan.

Triple Celebration nga pla itu.

Si Jun-jun(9th) ,

Kuya Ramil(6th)  ni Cheng (na may VIP Party naman sa kabilang room.)

at ang Mommy Nora(9th)  ni Ivan.

Mawawala ba naman ang makasaysayang blowing of candles kasabay ng pagkanta ng “Happy Birthday” para sa mga celebrants? Indi shempre. Bakit pa naging bertdeyan ito kung walang ganun, diba?

Pagkatapos mong balik-balikan yung ispag, lumpia, manok at menudo kakanta ka lang ng pabati indi mo pa magawa? Uber ka. 

Nagparang Pasko, Bagong Taon, Balentayms, Labor Day, Welga at People Power ang parti. Mabuti na lang at napagkasunduan sa labas gagawin ang handaan kasi meron kaming dalawang papasok sa umaga eh. (o, diba concerned naman?) Kaya ang mga kapitbahay ang namrublema ng ingay namin, ayus lang minsan lang may pa-lechon okasyon naman eh.

Pagkatapos ng pictorial sa keyk at makailang ulit na pag-blow ng candle, nagkainan na rin. Saglitan lang ‘to shempre naman “kailangang makarami”, yan ang motto sa tomaan. Matapos magsilamon kumain, parang mga haaayy sa kakulitan. Partida, wala pang alak yan. Pektyuran pa lang yan parang mga lasheng na. Salamat sa mga Paparazzi.

O dito naman tayo.

Kung merong mga adik sa flash or in short, mga pic-adik…

…meron din naman mga allergic dito. Sa sobrang ayaw, pag may nag-flash…nagtatago agad kung kani-kaninung likod para lang makaiwas. Eh kaso mo, nag-take ng 3 units of paparazzi course ang mga may hawak ng camera kaya walang lusot ang sinumang magtago dito hehe..

At pag ganitong may okasyon, kung sinu ang katabi mo…yon ang madalas makasama sa partner-pic. Parang ganito: Habang nag-iinum/nagwewentuhan, nakita mo si Photographer#1 na napadaan at may kinukunan sa kabilang side at tawanan, (shempre, bertdeyan eh, natural masaya.) kakainggit. Pam-friendster din yon sayang. Kaya nung natapos na si Photographer#1 tinawag mo, “Pre, pektyur naman dyan! Kami ni seatmate! Sige na!” Nagulat si seatmate, kala mo naman tatanggi talaga, pa-epek pa. “Sige bah!” (o, diba?) At indi ka pa nakuntento, nung palapit na si Photographer#2, pektyur ulit feeling celebrity lang. Kaya heto sila, ang mga incidental seatmates.

Ito ang Royal Family, matagal na silang hiwalay pero pag may mga okasyon, indi nawawala ang family pektyur.

 

Ayaw talaga magpaawat ni Kirk na indi makunan ang ilan sa mga friends niya dito villa. Iba talaga pag nakabakasyon, pati taga-deliver sa mini grocery eh nagiging friendship. Eto ang mga BFF niya:

Mawawala ba naman ang grupo ng Transguard Communications Center? Kaka-out lang nila sa work at diretso na agad sa pa-lechon bertdeyan.  Loyal na loyal sa kumpanya. Wala daw sa kanila ang magpapalit ng uniporme kasi lugi naman yung mga walang dalang pamalit.

Yung ingay? Hayyz, wag nyo na itanong kasi panalo talaga, indi na kailangan ng sounds. Yung pampalasheng? Marami, indi sila umubra kasi ang daming natira at sa sobrang kukulit, maaga nag-pack-up haha. Para itong reunion ng kung anu-anung mates. Medyo natagalan din mula ng makumpleto sa isang okasyon. Ang ganda kasi ng date na magpapalit eh…8-8-8. Sabi nga nila, may taym din na magiging ok lahat. Ito na siguro ang araw na yon.