Ang Pagtutuos

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Kagabi nakasalubong ko ang kaaway kong mortal.

Akala ko nagtagumpay na ko sa pag-iwas sa kanya.

Akala ko tuluyan na akong nakaligtas

At nakatakas sa mapanumpang bitag niya.

Buong araw pa naman akong nanghihina

At nanlalambot sa sunud-sunud na puyatan.

Kaya alam kong indi ako uubra sa kanya sa pagkakataong ito.

Hapon pa lang ay nakikinita ko na ang pagtutuos na ito,

Pero sinabi ko sa sarili ko na,

“Inding-indi ako magpapatinag sa kanya.”

Indi ako makakapayag na siya ang maging dahilan ng mga sayang na sandali.

Naisip ko, ito na ang panahon para harapin ko siya

At patunayan sa kanya na indi kailanman siya magtatagumpay sa binabalak niya.

Alas onse, lumalapit na siya sa akin pero nadadala ko pa rin siya sa pandededma ko.

Alas Dose ng Gabi, lumalaban pa rin ako. Dinaan sa pakikipagkwentuhan, baka madaan pa ito sa usapan.

Pero indi.

Ala una ng madaling araw, bumigay na ako.

Hindi ko na kinaya.

Iba ka talaga.

Pasalamat ka at talagang iba ang pagod ko ngayon kaya indi ko naipagtanggol ang sarili ko

 

sa’yong ANTOK ka.

 

May araw ka rin sakin.

 

Sa susunod,

 

iinom na ko nito bago mo pa ko maunahan.