Di ko kilala ang ‘Pressure.’

Pag pressure na ang pinag-uusapan, sumasakit na ang bangs ng lahat. Si pressure…si pressure na walang malay. Si pressure na kapag dumarating, sinasama talaga ang circle of friends niyang sina stress, headache, backache, stomachache at minsan, pati ni toothache.

Sino ba naman kasi ang masisisyahan kapag dinalaw ni pressure? Sino ba naman kasi ang excited na makasama ito sa mga okasyon? Lalo na kung sa isa sa sitwasyon na alam mong bibigay ka na the moment na sinamahan ka nito kahit na sinasabi mong, ‘ok lang ako, I don’t need you right now.’

Aminado naman ako, ito ang isa sa mga bagay na iniiwasan ko kahit makasalubong man lang sa daan. Basta’t sinabi mo sa sarili mo na kaya mong ayusin ang isang sitwasyon, parang nang-aasar lang itong mangangamusta at duda to the highest level kung totoong kaya mo talaga.

Bilib lang talaga ako sa mga taong nagsasabing, ‘Di ko kilala ang Pressure.’

Ikaw na.

Ikaw na talaga.

Na kahit na nakahain sa harap niya ang isang hapag na Pressure, nakukuha lang nitong tumingin sa kawalan at matapos ang ilang minuto, babalik sa Earth, ngingiti at sabay sasabihing…’Kaya ko ‘to.’

Ikaw na ang may fighting spirit na akala mo aatras pero palaban pa talaga ha. (Naglalagay lang pala ng bala kaya naantala, sabay kakasa na pala.)

Kunsabagay, bakit nga naman ba natatakot ang lahat sa Pressure?

Ano bang meron siya para katakutan at ano ang kakayanan niya para pasakitin ang mga bangs natin?

Alam ko, ang hirap na inaabot ng isang tao sa pagharap sa buhay, lalo na kung nirerequire nito na maging mas matalino sa paggawa ng desisyon. Most of the time lang naman kasi talaga, ang kinatatakutan ng lahat ay yung magkamali sa gagawin eh. Yung pride and ego na mapagtawanan o macriticize dahil sa palpak na naging paghawak sa isang sitwasyon. Para kasing kinukwestiyon ka…’Yan lang ba ang kaya mong gawin?’ o ‘Nag-isip ka pa nyan ah, wala rin naman palang kwenta.’ – -Sino ba naman ang di matatakot nun?

Kahit ano pang sabihin ng iba, at kahit alam nating mali…napakaimportante pa rin para sa atin ang sasabihin ng iba. Culture na natin yan eh. Ang bigyan ng halaga ang iisipin ng mga chismosa at detractors. Dahil hindi mo naman mamomonitor kung ano ang mga kinalat niyang chizmax tungkol sa’yo. At kung ano ang malaman ng mga ito tungkol sa’yo, yun na ang impression na matatanim sa isip nila hanggang siguro mamatay ka. Unless ma-regain mo ang reputasyon mo. Happy birthday sa’yo.

At para sa iilan na nagpapakita ng angas, yung mga taong naniniwala na hindi mahalaga sa kanila ang sasabihin ng mga ito…meron pang masasabi tungkol sa’yo.

Oo, meron pa rin. (Walang lusot dito, my friend.)

Babansagan ka lang nilang matigas ang ulo at hindi nakikinig sa magulang kaya nagkaganyan ang buhay mo. See, mas malala diba?

Pressure will get the best of us.

Alam ko, mahirap talaga. Pero sa tingin ko naman nakukuha rin ito kung kalmado ang isip at kung mas paiiralin natin yung pag-iisip ng hindi lang sarili. Kasi pag nagpaka-selfish ka na, dun ka na masisira. Lahat naman tayo ang gusto ay kung ano ang pabor sa atin. Kung saan magiging mas madali para sa atin ang kalalabasan ng sitwasyon. Minsan, subukan din nating ayusin kung ano ang mas importante. Kung ano ang dapat na unahin. Tapos dun ka magsimula, bago mo isipin kung ano ang makakabuti para naman sa’yo. Eto ang common errors natin eh. Alam nyo yan.

Kaya naman natin lampasan lahat eh. Sa umpisa lang mukhang mahirap. Sa umpisa pa lang parang ayaw mo nang harapin. Pero ang totoo, dapat sa umpisa pa lang, harapin na kasi yun ang unang hakbang para maiayos ang lahat.

Saka si Pressure? –expression lang yan.

Di dapat sineseryoso

Wala lang, salamat lang.. :)

Ni-review ng BFF ko ang entries ko for the past months. Sabi lang naman niya, punumpuno daw ng angst ang posts ko.

Puro angst ba talaga?

Aminado naman ako na mas madalas sa hindi na ito ang nagiging outlet ko kapag merong mga pangyayari na hindi ko na kayang patambayin lang sa isip ko. Nangangati ang kamay ko na isigaw sa pagsusulat kung ano ang mga gusto kong sabihin.

Pasensya naman kung ganun.

Minsan kailangan naman talaga natin ng outlet para hindi maging stress at worst, sakit sa puso ang pagkikimkim ng mga bagay-bagay. Huli ko na rin kasi narirealize na marami pala ang napapadaan at napapatambay para magbasa ng entries ko. Huli na talaga yun eh, pagkapindot ko ng publish.

Minsan din mashadong seryoso lang talaga si Aling Baby. Sumasanib kasi ang mga matatanda sa utak niya. At sa tindi mag-isip, kung anu-ano ang nasasabi na sa tingin ko naman, maraming tao ang nakakarelate. Yun naman kasi ang totoo diba? Alam nyo yan.

Kahit ako, pag binabalikan ko yung ibang entries ko, pakiramdam ko talaga ibang tao ang nagsulat nun eh. Kapag kasi nakalabas na ang idea at napost ko na, nawawala na rin sa isip ko na sa’kin pala lahat nanggaling ang mga sinulat ko. Lalo na nga at bihira na lang ako dalawin ng ideas.

At sa mga nakakakilala sa’kin na nag-iisip kung para ba sa kanila ang iilan sa mga sinulat ko…di siguro. Pero kung tinamaan kayo at talagang mapilit, o sige kayo na nga un (kahit hindi..), alam nyo naman na madali lang ako kausap. Bigay-hilig lang. Basta kung saan kayo magiging masaya.

Kaya nga nagpapasalamat ako sa mga masugid kong mambabasa. Yung mga matiyagang mag-comment at bumati. Kung hindi man ako nakakasagot sa inyo, gusto ko lang ipaalam na sobrang naappreciate ko ang effort para sumilip kung may update na ako. Kayo ang dahilan kung bakit sa kabila ng kabisihan ko nitong mga nakaraang lingo eh pinipilit ko pa rin mag-update. Shempre naman.

At kung totoo nga na punumpuno ng angst ang mga sinusulat ko, pwede naman kayo mag-iwan ng comments at suggestions hehe…

-Pwede yun, close-close naman tau eh.

Panood na lang..

Kung meron man akong gustong ulitin sa buhay ko, ito yung….yung ano…yung…wala pala.

Marami sa atin ang naghahangad na balikan at ibahin ang naging takbo ng buhay natin dahil sa iilang pagkakamali na nagawa, maling desisyon…malamang kung ano lang yung mali at mga bagay na hindi mo gustong nangyari. Yung mga ok, wag na. Ok na yun eh.

Pero ako, ayokong baguhin. No regrets.

May mga nangyayari kasi sa buhay ng tao na sadyang nakalaan para maging daan para marating yung tinatawag nilang destination. Kasama ang mga nangyaring ito sa buhay natin para mas makita ito. Yun lang ang napansin ko.

Kadalasan kasi sinisisi natin ang mga nangyari. Kinukwestyon natin ang mga ito dahil ito ang dahilan kung bakit hindi nangyari ang mga gusto natin. Kung bakit naiba ang takbo ng buhay.

Kapag napupunta naman tayo sa isang sitwasyon, binibigyan tayo ng choice. Alam ko, bago naman ginagawa ang isang bagay, kahit pa sabihin natin minsan na bara-bara lang tayo kung gumawa ng desisyon, kahit papano, iniisip pa rin natin kung ano ang kalalabasan nito. Ang choice para sumugod sa malinaw na talong laban at ang choice na gawin ang tama para sa mas nakararami, nasa sa atin ang mga ito. Kalaunan naman kasi, mas lamang talaga ang pansariling kapakanan. Ang dayalog ng bayan….

Kung saan ako magiging masaya.

Ang totoo, hindi lahat ng makapagpapasaya sa tin, ito ang tama.

Mas madalas na ito yung maling-maling-mali na sinasabi ng mga tao.

Ito yung choice na hindi nila pinapipili sa’yo kasi kahit jan ka masaya, hindi naman ito makakabuti sa’yo at sa mas nakararami.

Eh kaso, buhay mo…kaya magaling na magaling ang pakiramdam mo na kayo mo ito. Bahala na kung ano ang mangyayari.

So, pag napatunayan mong mali talaga…pupunta ka na sa sulok at iiyak at magsisisi at sasabihin mo sa sarili mo na kung pwede ka lang bumalik para baguhin ito, gagawin mo?

Mali lang.

Nagiging mali lang ang isang bagay pag hindi mo ito kayang panindigan. Kase pag sumuko ka, para mo na ring sinabi sa kanilang lahat na tama sila at mali ka. Yun lang yun.

Kahit kailan, hindi naging madali ang gumawa ng desisyon. Dahil minsan kahit alam mong tama ang gagawin mo, meron pa ring duda sa pinakasulok ng isip mo na may mas maganda pang paraan at solusyon. Pero para mag-effort ka na mag-antay at umasa na darating ito sa lalong madaling panahon, parang di ka na yata makakahintay. Gagawin mo na lang at bahala na kung ano ang mangyayari, basta’t kakayanin mo na lang lahat.

Tayo ang may hawak ng buhay natin at ang bawat desisyon na gagawin, tayo rin ang siyang makakatamo nito, wala nang iba. (unless mangdamay ka ng sibilyan..) Hindi naman kailangang laging eksayted sa pagdesisyon. Minsan, nakakatulong din yung pagslowdown. Sandali lang. Take a breath. Wala namang bombang sasabog pag di ka nagawa agad ng desisyon. Buhay mo lang naman ang pinag-uusapan dito. Buhay mo. Yun lang.

Kaya ako, kung mabibigyan ng pagkakataon na bumalik para may baguhin…babalik ako para manood na lang. Alam ko, marami akong nagawang kapalpakan dati. Gusto ko siyang mapanood at makita kung paano nag-iba ang mga sumunod na paraan ng pagdedesisyon ko pagkatapos ng mga nangyari.

Nang ako ay na-hayblad sau..

Ilang beses ka bang maligo araw-araw?

Pano ka ba maligo? Yung tipong inaabot ng mahigit isang oras para tiyaking tanggal ang lahat ng libag ng buong araw?

Sana pati budhi pwedeng malinis ng paliligo.

Pwedeng paputiin ng pagiging OC sa paliligo ang mga maiitim na budhi.

Kung pwede nga lang talaga.

- – - Di ko alam na meron palang pa-contest ng paputian ng budhi. Nagulat na lang ako at kasali pala ako dun. Bigla na lang tinawag ang pangalan ko at ibinase sa kulay ko kung ano ang kulay na meron ang budhi ko.

Ano ba’ng laban ng isang morena?

–Naliligo ako araw-araw at gabi-gabi at meron pang in between pero ang kulay ko, morena. So, ibig sabihin ba nun, Tan ang kulay ng budhi ko? Ganun?

So, ang mga mapuputi, sila lang ang may karapatang mag-uwi ng korona? Ganun ba un?

Sorry, pero Transparent ang budhi ko. –What you see is what you get.

Ayoko mag-fashion show sa harap ng mga tao para pagtakpan ang sarili ko sa kung ano ang dapat nilang makita kung ano ako. -Dahil hindi ako nakakatulog sa gabi kapag alam kong napaniwala ko ang maraming tao sa kasinungalingan na pinagsasabi ko.

Hindi ko kailangang kunin ang atensyon nila para lang paboran. Para sa akin, kung ano ang totoo –yun ang gawin n’yong basehan. Tapos.

Hindi ako mahilig makipag-away. Mas madalas, yung away ang lumalapit sa’kin.

Argumento. Misunderstanding. Miscommunication. At kung anu-ano pa.

Dati kasi, sumasagot-sagot ako. Oo. Kasi alam kong tama ako. –Pero naisip ko, may mga taong ayaw malaman na mali sila kaya mas lalo nilang pinalalala ang mga bagay-bagay sa mundo.

Kaya mas pinili ko na ang pananahimik.

Ang sagot ko sa lahat ng mga patama, parinig, paninisi, pagmamaling akala, pagpapapansin, pang-iinis, pagkakalat ng maling balita, pag-iisip ng mga bagay na ginawa ko ‘raw’ at pamemersonal —- SILENCE.

Nakakapagod na mag-explain at makipag-ayos at umayon at magpakumbaba. Lalung-lalo na kung nauulit at nauulit at nauulit at walang katapusan.

Marunong din akong maumay at alam ko rin kung kelan dapat huminto at mag-isip-isip na di ko kailangang sayangin ang panahon ko sa mga bagay na makakapagbigay lang sakin ng SAKIT SA ULO. Makakadagdag lang sa iisipin gayong mas maraming importanteng bagay ang nag-aabang sakin para unahin ko.

Hindi ko kailangan ng maputing budhi para purihin nyo at yakapin at i-console kapag may umaagrabyado sakin dahil una sa lahat, HINDI AKO NAKIKIPAG-AWAY. –Yang parte na yan ng buhay ko, matagal ko nang iniwan. Hindi na ko bata para humingi ng tulong sa mga kalaro para awayin ang umaway sa kanya. Iwan na lang natin sa kabataan ang mga bagay na yan.

At hindi ito contest ng paramihan ng kaibigan. Pakontian at Patotoohan. –Kung gusto mo ng ganyang contest, ikaw na lang. Kung saan ka masaya, gawin mo dahil may oras ka pala para jan.

Pero para sa transparent at kulay tan na budhing katulad namin, walang oras sa walang kwentang bagay.

May mga bagay na hindi ko pinanghihinayangan mawala lalo na kung nagawa ko na ang lahat ng kaya kong gawin para ma-save ito pero wala pa ring nangyari.

Ganun talaga, gusto mo yan ee.

Nag-iisip ng title..

I have a thing with making decisions in a snap. –OA?

Di mo ko pwedeng tanungin kung saan ko gustong kumain lalo na pag marami akong iniisip, pagod at tinatamad. At minsan, kahit nasa mood, ayokong ako ang decision maker sa kakainan. Mas gusto kong sila ang pumili at saka ko sasabihin kung okay ba sa’kin o hindi. –Spoiled brat?

Matagal ako mag-isip at nakakasagabal sa pag-iisip ang pangungulit at pagmamadali sa resulta ng iniisip ko. Kadalasan, nauuwi sa pagkabadtrip at worst, argumento.

Tipikal na babae. Mahirap ispilengin. Nakakaubos ng pasensya.

Kung yung nag-aantay, naasar na. Pareho lang kami.

Mahilig kasi mag-multitask ng isip ko. Di pa nga nangyayari, iniisip na. Dahil matagal ang proseso, nape-pending tuloy dahil sa mga nauna nang iniisip. Ang siste, walang natatapos, lahat nakasalang lang.

Minsan para lang matapos na ang usapan, aayon na lang ako. Goraaa kahit 50-50 lang ang rate na binigay ko dito. Ang galing no?

Napakahirap kasi umoo sa isang bagay na alam mong di ka sigurado. (Pagdating sa mga hebigats na sitwasyon..) Ilang beses na kasi na-test ang abilidad ko sa paggawa ng mga palpak na desisyon na nauuwi sa mas malaking problema. –Nag-enjoy ako sobra. Sa sobrang saya, sabi ko sa sarili ko, “di na ko uulit, bwisit!”

Naranasan ko na sumugal, sumuot sa butas ng karayom, gawing posible ang mga imposible, kumain ng apoy, tumulay sa alambre, gawing carpet ang bubog, etc.etc. –in short, maging tao.

In fairness, it’s worth the experience. Ang sarap malagay sa alanganin at ang pakiramdam na aligaga ka sa kahahanap ng solusyon, priceless.

Mga bagay na pinag-iisipan kong mabuti kung gagawin ko ulit.

Dahil sa mga bagay na yan, kaya siguro ultimo sa pagpili ng kakainan, gusto kong isipin ng maigi. What more sa mas kumplikadong bagay?

Sino ba naman kasi ang may gusto na nag-iisip? At yung nag-iisip ng mga hindi na dapat isipin? At yung di pa nga nangyayari, iniisip na? –shempre, ayaw ko pero wala akong magawa. Nature ko na yata ang ganitong bagay kasi when you deal with things in a more mature manner, you’ll realize that life is too short to do stupid things. –oh yes.

Nakakapagod kaya ang mag-isip.

Ayaw mo na nga, ayaw pa rin huminto. Kaya namimiss ko yung panahon na baon lang at assignment ang iniisip ko. Totoo pala talaga na darating ka sa puntong hihilingin mo na sana bata ka na lang poreber para ganun lang kababaw ang kaligayahan mo. Di ka obligadong gumawa ng magparticipate sa hebigats na isyu. Basta’t mag-aral ka lang ng mabuti at wag maging rason ng kunsumisyon. Ok na.

At dahil nandito na ‘ko, I just have to make the most out of it.

So many things to think about, so little time.

Kaya nga hobby na ang tawag ko dito para naman di mashadong nega ang dating. Ang sarap kaya mag-isip, nakakapraning nga minsan, pero masarap, brainstorming much. Nae-exercise ang brain cells, in fact may muscles at abs na sila. Buti pa sila.