Musta?

Isang simpleng tanong na kadalasan sa hinding panimula ng isang mahabang lakbay.

Maraming ibig sabihin ang pangungumusta. Depende sa sitwasyon. Okasyon. At sa kumporme (konek?)

Sa lahat ng pangungumusta, ang pinakapaborito kong isagot ay ‘Ok naman’ at dun na rin yun natatapos, depende sa nagtatanong.

Para sa mga literal at jumping jack na katulad ko, kung wala naman akong sakit, malamang ok naman ako…bakit ka pa nagtatanong? (Taray! Hehe) Pag wala naman akong gusto pang idagdag dito, convo ended na agad.

May mga tao kasing gusto lang makibalita. Mga simpleng nagpapa-update. May nakahandang hingin na pabor. Magandang pang-intro lang para sa mas hebigats na pabor. Kumu-confirm sa bali-balita. At mga totoong, sinserong, concern citizens na gustong rumeach out at catch up for lost times.

Mase-sense mo naman agad sa umpisa pa lang na tanong. At sa panahon ngayon, kailangang may nakahanda ka nang sagot na depende rin sa pagkakatanong. Eh sa totoo lang, wala nang nahuhuli sa balita these days sa tulong ng facebook. So malamang, umabsent ka lang ng ilang update, mag-aalala na agad ang abangers mo sa news feed kung ano na ang nangyayari sa’yo. (Ano nga ba? Ilang linggo ka na kasing walang post! -mga ganyan.) Parang celebrity ka na ring wala nang privacy kaka-update mo ng status. At malimit, kung sino pa yung puro games lang ina-update, sila pa ang mas updated sa buhay mo. Kaya wag ka na magtaka.

Kaya nga ba pag may nangangamusta pa, iisipin mo kung alin sa post na yun ang topic na kasunod nun. Alam mo na dapat yan…member ka na since 2010,
Maraming nangyayari sa buhay ko at 90% nun, andun sa kabilang updated social network site na sinalihan ko — AkinNaLangYun.Com.AE. -kung ano ang nakikita n’yong nakapost sa fb at blog ko, ito yung mga bagay na validated to go on public. Pwedeng i-share. Pwedeng pagpyestahan. Pero mas marami pa ring di na dapat ibinobroadcast. Mas mabuti na kasi yung ganun.

Di naman bawal mangamusta. Minsan, nakakatuwa ring isiping may nag-aabalang magtanong at alamin kung ok ka nga ba. Masarap ding sumagot ng ok lang naman na kung mababasa lang nila ang kabuuan ng pagiging ok mo, makukuntento na sila sa simpleng sagot na yun.

Kaya sa mga iba jan na kumukumusta expecting na hindi ka sana ok, wag na ma-disappoint. Di lahat ng maiksing sumagot, malungkot. Hindi lang talaga interesadong sumagot yun or worst, you’re not worthy enough para malaman pa ang ibang bagay. Ganun talaga. Nangyayari yun sa totoong buhay.

Mind your own business na lang para everybody happy.

Mismo..

Kelan mo ba huling naramdaman yung kakaibang pakiramdam na hindi mo maipaliwanag? Yung walang mapagsidlang saya. Yung halos araw-araw na kumakandirit ang puso mo at hindi maitagong ngiti. Yung sayang umaapaw na kayang pumuno ng kalungkutan ng iba.

Naaalala mo pa ba?

Lahat ng tao, tingin sa ganitong pakiramdam -award. Daig pang nanalo sa Lotto. Swerteng napasigaw ng Bingo! Gawad parangal na may kasamang confetti at fireworks. Sayang walang katumbas na halaga.

Hinahanap mo ito sa panahong pakiramdam mo, wala nang magandang nangyayari sa buhay mo. Puros lungkot lang at lungkot at maraming-marami pang lungkot. Lalo na kapag akala mong matatapos na sabay lungkot pa rin ang nabunot mo pati sa pa-raffle. Minsan mapapatanong ka na lang kung darating pa ba ang araw na  magrreunite kayo ng saya. Kung buhay ka pa ba bago kayo magkita.

Napaka-overrated ng saya na ito. Feeling ko tuloy lahat na lang ng tao, malungkot at wala nang iba pang magandang nangyayari sa buhay nila kundi ganun na lang at ganun na naman bukas. Ang bigat-bigat ng mundo at yun pa ang napiling pasanin. Pwede namang hindi.

Pwede naman diba?

Hindi naman palaging ang ibig sabihin ng hindi masaya, malungkot na agad. Mapapa-assess ka na lang pag may biglang nagtanong sa’yo ng, “Masaya ka ba sa buhay mo ngayon?” or yung simpleng tanong na, “Masaya ka ba?” -well, kung totoong masaya ka, ang daling sagutin nun. Pero kung alanganin ka, bigla ka nalang mapapatigil at mapapatingin sa malayo na parang gumagawa ng MTV, sabay balik ng blankong tingin sa kausap at hindi na sasagot. Meron pa ngang iba, bigla na lang mapapaiyak na parang tumeteledrama lang.

Big deal ang issue ng saya na’to. Minsan nga nakakalito  na rin kung ano ba talaga ang basehan ng tunay na saya. Fulfillment ba ito? Kasi ang abnormal mo naman kung lagi ka na lang masaya. Oo, andun na ‘ko, sino ba naman kasing tao ang gustung lagi ring malungkot? Ang totoo nyan, dapat balanse lang sila eh. May araw na masaya ka na parang katapusan na ng mundo bukas at may araw na tinatalo mo pa ang mga soap opera actors sa lalim ng pinaghuhugutan mo ng lungkot na yan. Pero diba may araw rin na steady ka lang? Yung kalmado lang na parang hinahalo ng cement mixer yang nararamdaman mo buong araw o minsan inaabot pa ng buong linggo. Normal ka pa rin nun.

Maliban sa mas magaan sa pakiramdam pag masaya ka. May mga araw na nakakalimot ka na rin. Yung mga dapat gawin. Yung mga tao sa paligid mo nagiging blurry..busy ka kasi sa kasiyahan. Kala mo forever ka nang ganyan. Kaso lang, may sayang sumasaglit lang. Pinasarap lang ng konti pagkakasquat mo lalo na pag biglang kinumusta ka ng realidad. Pag biglang may sumulpot na aberyang inaabot ng siyam-siyam. Dun….dun ka na parang binuhusan ng malamig na tubig. Biglang iikot ng 360 degrees ang sitwasyon.

Paikot-ikot lang naman yan eh. Nakikiikot lang tayo kaya wag na magreklamo. Minsan yung mga nagrereklamong stuck na sila sa isang sitwasyon, sila lang din ang may kagustuhan nun. Pwede naman kasing umalis dun, nag iinarte pa. Kung ayaw mong maging malungkot, subukan mong bitiwan yung mga bagay na nagpapalungkot sa’yo. Yun at yun lang ang paraan para matapos na yan -period. Maraming dahilan, oo pero mas maraming paraan kung gugustuhin mo lang talaga. Kasi, pag ginawa mo yun at nalaman mong yun ang dapat mo nang ginawa noon pa, sasabihin mo sa sarili mong….”Bakit ba hindi ko ginawa agad?”

Sa totoo lang, walang nasasayang na oras. Na noong masaya ka, ang dami mong dapat na nagawa kesa sa magpakasaya. At nung sinayang mo rin ang oras mo sa kaiiyak at kakaaway sa pesteng sitwasyong napasok mo….nagamit mo ang mga oras na yun para may matutunan. Lahat nang yun, may naitulong sa’yo. Ke masaya ka o hindi, yung naranasan at napagdaanan mo, yun ang nagturo sa’yo ng mga bagay na hindi mo matututunan sa mga libro at kung ibabase mo lang sa mga kwento at sabi-sabi. Kinailangan mo yung pagdaanan kasi yun ang nakatakda.

Kaya kung nasa taas o ilalim ka man ngayon, gamitin mo yang sitwasyon na yan para matuto. Walang maling sitwasyon. God never make mistakes. You are supposed to be where you are kaya embrace the current season of your life.

Aja!

Tanong lang: Bakit ba?

Bakit kaya may mga taong pagkatapos mong pagbigyan, antayin, pagpasensyahan at intindihin….pag turn na nilang gawin yun, hirap na hirap? Anditong nagmamadaling makuha ang gusto, walang pasensya at hindi makaintindi?

Bakit kaya kapag alam mong hihintayin ka ng mga kasama mo, saka ka pa lalong nagbabagal kumilos at literally taking your time pero pag ikaw naman ang maghihintay, di ka magkandaumayaw sa pagmmessage kung nasan na ang mga ito at nakukuha mo pa talagang mag walk out dahil sa trenta minutong pag-antay kumpara sa halos dalawang oras kung magpaantay ka?

Bakit kaya ang lalakas ng loob ng mga taong pagkwentuhan at pagpyestahan ang buhay ng iba nang patago? Pero pag na-caught in the act na sa ginagawa, halos manguna sa pagmamalinis at pagpapakita ng magandang bagay maisalba lang ang sarili sa kahihiyang isa sila sa mga karaniwang taong tingin nila sa sarili nila, sila ang tama?

Bakit kaya may mga mahilig magbigay ng pabor at tulong na sadyang isang kabayanihan, isang tunay na kaibigan. Walang halong pagmamaramot. Pero kapag dumating ang araw na nagkamali ka. Hindi mo napagbigyan. Nakalimutan mong magbigay-pugay mag-alay ng bulaklak…bigla kang bibilangan ng mga tulong, pabor, utang at kung anu-ano pang mga bagay na ginawa niya para sa’yo?

Bakit kaya kahit ilang ulit ka nang umikot, baguhin ang pwesto ng tulog, bumaling, dumantay sa unan, i-full blast ang electric fan, isara ang lahat ng bintana, maglagay ng eye mask, magdasal o magbasa….di ka pa rin makatulog? –Ganun ba talaga pag bagong gising?

Bakit kaya kung sino pa yung gustong gusto ng respeto at pinagpipilitan na karapat-dapat silang galangin at pahalagahan, sila pa itong hindi marunong gumawa ng gusto nila para sa ibang tao? Ano, dapat kayo lang? Kayo na.

Bakit kaya pag sinasabi mong ayaw mong gawin ang isang bagay sa pansariling dahilan na hindi katulad ng sa ibang tao, iisipin na agad ng mga ito na maarte ka at pasushal. Hindi marunong makisama. Makasarili. Agad-agad? Husgado agad, wala pang imbestigasyon?

Bakit kaya kung sino ang inaakala mong mabait, matulungin, mabuting ehemplo, simple pero rock, magaan kasama, laging masaya, tawa ng tawa, banat ng banat, umeepal pag kinakailangan, sumusulpot kahit di mo kailangan, aaliwin ka, kasama mong makalimutan ang problema, bibong-biba, okay sa olrayt…….eh pakitang tao lang pala?

Bakit kapag sinasabi ng kausap mo sa umpisa pa lang ng usapan na opinion niya lang ang mga sasabihin niya…kalaunan ng usapan, ang opinyon na ito ay nagmimistulang gabay at mabisang paraan kung paano magiging mainam na solusyon ito sa problema mo? Bakeeet?? Bakit ganun???

Bakit kapag nakakakita ako ng mag-asawa-magjowa-mag-MU-magkaIBIGAN…umiinggit mode akong maghanap na rin ng kapartner. Lalo na pag puros saya at punumpuno ng pag-ibig ang mga pinagsasabi ng mga ito. Flowers and petals. Bed of roses. Parang gusto mong bukas na bukas rin manghahablot ka na ng someone para ipartner mo sa sarili mo. Tapos, isang araw malalaman mo na lang ang mga lokohan, pambababae/panlalalake, away dito-away doon, sigawan dito-bulyaw doon, sumbatero/ra, depression, pain, lies, betrayal, heartaches, miseries…regrets. Gusto mo na ring ipagpasalamat na single ka ngayon. In times like this, magtatanong ka pa ba kung bakit ka single?

Bakit kaya kapag kating-kati ang mga taong may malaman sa’yo, gagawin ang lahat (as in literally lahat-lahat-lahat) daig pa ang paparazzi, cctv, imbestigador, undercover agents -makuha lang ang mga impormasyong parang may kapalit na milyong halaga. Mapapaisip ka na lang kung bakit? Ano bang meron? Para saan ba yan? Project? Assignment? -Big deal??

Bakit kaya may mga taong kahilig mamuna ng kapintasan ng iba mailigtas lang ang sarili na siya mismo ay may mas malalang kapintasan? Bumabangka. Umeeps. Pumaprimetime bida. Nangangagaw ng dialogue at role. Sneaky, redhanded na nakukuha pang dumeny. For some reason, nakakabilib lang. Taas kamay ako sa inyo. Sa guts…..oozing confidence. But at the end of the day, may isang tanong lang ako…masaya ba? Masaya ka na ba? Bakit? (enumerate your answers.. )

Bakit sa bawat tagumpay ng ibang tao lalo na ng mga nasa hanay ng kinaiinisan natin, hindi natin makuhang maging masaya para sa kanila? Sa halip, mas marami pang naiisip na hindi kagandahang bagay na mas lalong nagpapatunay kung gaano ka kabitter sa nakikita mo? Bakit? May sakit ka ba?

Bakit imbes na mag-abang ka ng mga madadapa sa harap mo, hindi mo subukang tumayo. Maglakad-lakad. Smell the flowers. Love the weather. Hold the people you care about and cares for you close to your heart. Be the miracle. Smile. There’s a lot in store in this lifetime than waste your whole life trying to bring people down to the same black hole that you’re in. Labas na jan, friend. Grow up. Breakaway from the anger. Kase, sa totoo lang…nakakapagod yan. It would do you harm than good. Look around you. Konti na lang ang natitira. Cherish them.

God bless you.

Sana ay ikaw na nga..

Lahat naman tayo ay may kanya-kanyang ideal someone. Ayoko talagang gawan ng listahan at baka lalong lumabas ang pagiging idealist ko. Pero, iba talaga ang pakiramdam ko. Siguro dahil sa kakaulit ko sa song na You’re the Inspiration kaya na-inspire tuloy akong i-share sa inyo itong ideal someone na tingin ko…siya na nga.

Mahilig siya magbasa. Ang dami niyang collection ng books. Kulang na lang maglagay na siya ng library section sa bahay nila. Dahil nga sa hilig magbasa, smart talaga. Minsan, nauubusan na ko ng topic at isasagot sa mga tanong niya. Nosebleed talaga pati terms na ginagamit. Malimit sa mga kina-raassh ko, kasama sa honor roll eh.

Ang galing niya gumawa ng love letter, kahit di na uso. Peg ko talaga. Nung hayskul, nakatanggap ako ng super kakilig love letter sa isang masugid na manliligaw na binasted ko kasi hindi siya peg ng friend+teacher namin. Pagkabasted ko pa nga saka kami naging close pero ganun lang.

Clean Living. Mahilig mag-exercise at Health conscious. Kaya siguro fit and right. Nahiya naman ang kebs ko sa mga ganyang bagay. Pero in fairness, nakakahawa ang mantra niya. We’re not getting any younger kaya galaw-galaw naman para mabawasan ang fats na tulog at ma-istroke.

Ang sarap niya kasama sa lakaran. Walang reklamo kahit pagod at masakit na ang paa. Goraa lang. Sama anywhere basta’t f na f niyang na-eenjoy mo ang company niya.

Daming alam. No dull moment. Lahat ng bagay pwedeng pag-usapan. Nakakaaliw. Di nakakasawa kakwentuhan kahit madalas sa hindi na walang kwenta ang pinag-uusapan. Mababaw ang kaligayahan at ang sarap asarin kasi di basta-basta napipikon. Kadalasan ikaw pa ang napipikon sabay aamuin ka. –ayieeee!!

Good listener. Kahit minsan, paulit-ulit na yung reklamo mo sa buhay, pakikinggan at bibigyan ka pa ng sensible advises on how you can deal with it. Dependable. Di mahirap kontakin. Isang message mo lang, sagot agad.

Mahilig din sa music. Nagja-jive ang interest namin sa klase ng genre niya. Halos lahat ng saved mp3’s niya, gusto kong ilipat sa HD ko dahil walang tapon.

Couch potato. Basta’t kahit ano’ng movie ang nakasalang, tatabihan ka para panoorin. Hindi pa maingay manood at kwento ng kwento kaya maiintindihan mo talaga ang pinapanood mo. Eto ang masarap kasama manood ng horror flicks kahit na mahilig manggulat bago pa yung nakakatakot na scene.

Sweet. Kaya kang pakiligin in simplest ways. In fairness, ito talaga ang weakness ko eh. Pag napakilig mo’ko, di na kayang itago ng pamumula ng pisngi ko ang katotohanang nagtagumpay ka. Mabuhay!

Ang galing niya magluto ha. Marami din akong bagong natutuhang lutuin kasi ang galing niya magturo. Ang sarap kaya gawing bonding ang cooking. Ka-raaashh ko na nga yata itu…

Marunong pala siyang tumugtog ng gitara. Nung hayskul, meron akong kinaka-raash, ang galing lang. Kahit ano’ng kanta, kayang tugtugin. Take note, buong kanta ha. Hindi yung puro intro lang ang alam. Ang saya ka-jamming ng ganun, mahilig pa naman akong kumanta ng kung anu-ano.

Ang favorite ko sa lahat….Yung kaya kang patigilin sa bad habits mo.

You had me at ‘Kaya kang patigilin sa bad habits mo.’ –yun yon eh.

Nakita ko na nga yata siya. Siya na yata talaga.

Kaya lang…..

Isa itong panaginip, wag n’yo akong gisingin, PLEASE LANG!

Buti na lang…!

Buti na lang buhay ako.

Buti na lang kumpleto pa rin ang pamilya ko.

Buti na lang may mga kaibigan pa rin.

Buti na lang may boss na ayos!

Buti na lang may trabaho at sumusweldo.

Buti na lang sumusweldo kahit minsan wala namang gagawin.

Buti na lang may transport service.

Buti na lang malamig kahit traffic.

Buti na lang may internet at blackberry social services.

Buti na lang may skype at ka-skype.

Buti na lang may charger kahit walang load.

Buti na lang may nakakausap kahit wala akong kwentang kausap.

Buti na lang marami kang baong kwento.

Buti na lang napapa-hahahahaha mo ako ng madaming madami.

Buti na lang mababaw lang ang kaligayahan natin.

Buti na lang may alak sa inyo.

Buti na lang nalalasing pa rin kahit puma-pass.

Buti na lang may videoke.

Buti na lang masarap kumanta kahit sintunado ang boses.

Buti na lang maraming masarap magluto.

Buti na lang may mga masarap kasabay kumain.

Buti na lang may malambing na pusang matabang tulog palagi.

Buti na lang ginising ako ni Papa J at Mama M.

Buti na lang supportive kayong lahat.

Buti na lang mahaba ang pasensya nila.

Buti na lang nakinig ako sa kanila.

Buti na lang mahal pa rin ang mahalaga.

Buti na lang may pagkakataon pa.

Buti na lang may paraan pa.

Buti na lang naghintay ako.

Buti na lang may oras pa.

Buti na lang nakakangiti pa rin kahit na masakit ang ulo at walang panadol.

Buti na lang nakapagtimpi pa si ate sa inyo.

Buti na lang di nadamay ng memory gap ang malimutan kita.

Buti na lang kahit di pa ok, o-ok pa rin.

Buti na lang nagpakilala ka ng maaga.

Buti na lang opposite attracts.

Buti na lang maraming natutunan.

Buti na lang kuntento na tayo sa ganito muna.

Buti na lang di ko na kailangang bumibo-epal para lang matanggap nila.

Buti na lang lahat ng malayo, nararating pa rin.

Buti na lang di na kailangang tumawid at lumakad ng malayo para ma-reach kita.

Buti na lang nalaman kong hanggang dito na lang.

Buti na lang…tuloy-tulooyy-tuloy pa rin….tuloy pa rin ako.